Model to pojedyncze, pełne źródło informacji o twoich danych. Zawiera podstawowe pola i zachowania danych, które przechowujesz. Zazwyczaj każdy model odpowiada jednej tabeli w bazie danych.
\nPodstawy:
\nKażdy model to klasa Pythona, która dziedziczy z django.db.models.Model.
Każdy atrybut modelu reprezentuje pole w tabeli.
Z tymi rzeczami Django daje ci automatycznie wygenerowane API dostępu do bazy danych; patrz Wykonywanie zapytań.
Ten przykładowy model definiuję klasę Person, która ma first_name i last_name:
from django.db import models\n\n\nclass Person(models.Model):\n first_name = models.CharField(max_length=30)\n last_name = models.CharField(max_length=30)\nfirst_name i last_name są polami modelu. Każde pole jest podane jako atrybut klasy a każdemu atrybutowi odpowiada kolumna w bazie danych.
Powyższy model Person stworzyłby taką tabelę w bazie danych:
CREATE TABLE myapp_person (\n "id" bigint NOT NULL PRIMARY KEY GENERATED BY DEFAULT AS IDENTITY,\n "first_name" varchar(30) NOT NULL,\n "last_name" varchar(30) NOT NULL\n);\nKilka technicznych uwag:
\nNazwa tabeli w sposób automatyczny pochodzi od meta-danych modelu, ale może zostać nadpisana. Więcej szczegółów w artykule Table names.
Pole id jest dodawane automatycznie, ale to zachowanie może zostać nadpisane. Patrz Automatyczne pola klucza głównego.
SQL CREATE TABLE w tym przykładzie jest sformatowany przy użyciu składni PostgreSQL, ale warto zauważyć, że Django używa SQL-a dostosowanego do backendu bazy danych podanego w twoim pliku ustawień.
Kiedy zdefiniowałeś już swoje modele, musisz powiedzieć Django, że chcesz ich użyć. Zrób to edytując swój plik ustawień i dodając do ustawienia INSTALLED_APPS nazwę modułu, który zawiera twoje models.py.
Na przykład jeśli moduły dla twojej aplikacji żyją w module myapp.models (struktura pakietu, która jest stworzona dla aplikacji przez skrypt manage.py startapp), częściowo INSTALLED_APPS powinno wyglądać tak:
INSTALLED_APPS = [\n # ...\n "myapp",\n # ...\n]\nGdy dodajesz nowe aplikacje do INSTALLED_APPS, nie zapomnij uruchomić manage.py migrate, opcjonalnie robiąc wcześniej dla nich migracje przy użyciu manage.py makemigrations.
Najważniejszą częścią modelu – i jedyną wymaganą jego częścią – jest lista pól w bazie danych, które określa. Pola są określone przez atrybuty klasowe. Uważaj, aby nie wybrać nazw pól, które są w konflikcie z API modeli takich jak clean, save lub delete.
Przykład:
\nfrom django.db import models\n\n\nclass Musician(models.Model):\n first_name = models.CharField(max_length=50)\n last_name = models.CharField(max_length=50)\n instrument = models.CharField(max_length=100)\n\n\nclass Album(models.Model):\n artist = models.ForeignKey(Musician, on_delete=models.CASCADE)\n name = models.CharField(max_length=100)\n release_date = models.DateField()\n num_stars = models.IntegerField()\nKażde pole twojego modelu powinno być instancją odpowiedniej klasy Field. Django używa typów klas pól, aby określić kilka rzeczy:
Rodzaj kolumny, który mówi bazie danych jaki rodzaj danych ma przechowywać (na przykład INTEGER, VARCHAR, TEXT).
Domyślny HTML-owy widżet używany przy renderowaniu pola formularza (na przykład <input type="text">, <select>).
Minimalne wymagania walidacji, używane w panelu administracyjnym Django i w automatycznie generowanych formularzach.
W Django są tuziny wbudowanych typów pól; pełną ich listę możesz znaleźć w dokumentacji pól modeli. W prosty sposób możesz dopisać swoje własne pola, jeśli te domyślne Django nie wystarczają; patrz Jak utworzyć własne modele pól.
\nKażde pole przyjmuje określony zestaw argumentów właściwych dla pola (udokumentowanych w dokumentacji pól modeli). Na przykład CharField (i jego podklasy) wymagają podania argumentu max_length, który określa rozmiar pola VARCHAR w bazie danych używanego do przechowywania danych.
Jest też zestaw wspólnych argumentów dostępnych dla wszystkich typów pól. Wszystkie są opcjonalne. Są w pełni objaśnione w dokumentacji, ale tu umieszczamy szybkie podsumowanie najczęściej używanych:
\nnullJeśli ma wartość True, Django będzie przechowywał puste wartości jako NULL w bazie danych. Domyślnie ma wartość False.
blankJeśli ma wartość True, pole może być puste. Domyślnie ma wartość False.
Zwróć uwagę, że to co innego niż null. null jest związany czysto z bazą danych, podczas gdy blank jest związany z walidacją. Jeśli pole ma blank=True, walidacja formularza pozwoli na wpis z pustą wartością. Jeśli pole ma blank=False, pole będzie wymagane.
choicesA sequence of 2-value tuples, a mapping, an\nenumeration type, or a callable (that\nexpects no arguments and returns any of the previous formats), to use as\nchoices for this field. If this is given, the default form widget will be a\nselect box instead of the standard text field and will limit choices to the\nchoices given.
\nLista wyborów wygląda w ten sposób:
\nYEAR_IN_SCHOOL_CHOICES = [\n ("FR", "Freshman"),\n ("SO", "Sophomore"),\n ("JR", "Junior"),\n ("SR", "Senior"),\n ("GR", "Graduate"),\n]\nPierwszy element każdej krotki jest wartością, która będzie przechowywana w bazie danych. Drugi element jest wyświetlany przez widżet formularza pola.
\nMając instancję modelu, dostęp do wartości wyświetlanej z choices można uzyskać korzystając z metody get_FOO_display(). Na przykład:
from django.db import models\n\n\nclass Person(models.Model):\n SHIRT_SIZES = {\n "S": "Small",\n "M": "Medium",\n "L": "Large",\n }\n name = models.CharField(max_length=60)\n shirt_size = models.CharField(max_length=1, choices=SHIRT_SIZES)\n>>> p = Person(name="Fred Flintstone", shirt_size="L")\n>>> p.save()\n>>> p.shirt_size\n'L'\n>>> p.get_shirt_size_display()\n'Large'\nMożesz też użyć klas enumeracyjnych, by zdefiniować choices w zwięzły sposób:
from django.db import models\n\n\nclass Runner(models.Model):\n MedalType = models.TextChoices("MedalType", "GOLD SILVER BRONZE")\n name = models.CharField(max_length=60)\n medal = models.CharField(blank=True, choices=MedalType, max_length=10)\nWięcej przykładów jest dostępnych w dokumentacji pól modeli.
\n\ndefaultDomyślna wartość dla pola. Może to być wartość lub obiekt wywoływalny. Jeśli to obiekt wywoływalny, będzie wywoływany za każdym razem, gdy tworzony będzie nowy obiekt.
\nhelp_textDodatkowe pole „pomocy” do wyświetlenia przy widżecie formularza. Jest pomocne jako dokumentacja nawet jeśli twoje pole nie jest używane w formularzu.
\nprimary_keyJeśli ma wartość True, to pole jest kluczem głównym dla modelu.
Jeśli nie podasz primary_key=True dla żadnego pola w swoim modelu, Django automatycznie doda IntegerField do trzymania klucza głównego, więc nie musisz ustawiać primary_key=True na żadnym ze swoich pól, jeśli nie chcesz nadpisać domyślnego zachowania dla klucza głównego. Po więcej idź do artykułu Automatyczne pola klucza głównego.
Pole klucza głównego jest tyko do odczytu. Jeśli zmienisz wartość klucza głównego istniejącego obiektu i zapiszesz go, powstanie nowy obiekt obok starego obiektu. Na przykład:
\nfrom django.db import models\n\n\nclass Fruit(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=100, primary_key=True)\n>>> fruit = Fruit.objects.create(name="Apple")\n>>> fruit.name = "Pear"\n>>> fruit.save()\n>>> Fruit.objects.values_list("name", flat=True)\n<QuerySet ['Apple', 'Pear']>\nuniqueJeśli ma wartość True, to pole musi być unikalne wewnątrz tabeli.
Powtarzamy, to są tylko krótkie opisy najbardziej powszechnych opcji pól. Pełne szczegóły można odnaleźć w dokumentacji wspólnych opcji pól.
\nDomyślnie Django daje każdemu modelowi samo-zwiększający się klucz główny z typem określonym dla aplikacji w AppConfig.default_auto_field lub globalnie w ustawieniu DEFAULT_AUTO_FIELD. Na przykład:
id = models.BigAutoField(primary_key=True)\nJeśli chciałbyś określić własny klucz główny, dodaj primary_key=True w jednym ze swoich pól. Jeśli Django zobaczy, że określiłeś wprost Field.primary_key, nie doda automatycznej kolumny id.
Każdy model wymaga, aby dokładnie jedno pole miało primary_key=True (albo określone wprost albo dodane automatycznie).
Każdy typ pola, za wyjątkiem ForeignKey, ManyToManyField i OneToOneField, przyjmuje opcjonalny pierwszy pozycyjny argument – rozwlekłą nazwę. Jeśli nie jest podana, Django automatycznie ją stworzy używając nazwy artybutu pola, konwertując znaki podkreślenia na spacje.
W tym przykładzie rozwlekłą nazwą jest "person's first name":
first_name = models.CharField("person's first name", max_length=30)\nW tym przykładzie rozwlekłą nazwą jest "first name":
first_name = models.CharField(max_length=30)\nForeignKey, ManyToManyField i OneToOneField wymagają, aby pierwszy argument był klasą modelu, więc używaj argumentu keyword verbose_name:
poll = models.ForeignKey(\n Poll,\n on_delete=models.CASCADE,\n verbose_name="the related poll",\n)\nsites = models.ManyToManyField(Site, verbose_name="list of sites")\nplace = models.OneToOneField(\n Place,\n on_delete=models.CASCADE,\n verbose_name="related place",\n)\nKonwencja zaleca nie kapitalizowanie pierwszej litery verbose_name. Django automatycznie uczyni pierwszą literę wielką, gdzie będzie tego potrzebował.
W sposób oczywisty siła relacyjnych baz danych leży w tabelach będących ze sobą nawzajem w relacjach. Django daje sposoby na określenie trzech najbardziej powszechnych typów relacji w bazach danych: wiele-do-jednego, wiele-do-wielu i jeden-do-jednego.
\nAby określić relację wiele-do-jednego, użyj django.db.models.ForeignKey. Możesz użyć go tak jak każdą inną klasę typu Field: zawierając ją jaką atrybut klasowy swojego modelu.
ForeignKey wymaga argumentu pozycyjnego: klasy, do której model jest w relacji.
Na przykład jeśli model Car ma pole Manufacturer – to znaczy, że Manufacturer robi wiele samochodów, ale każde Car ma tylko jedno Manufacturer – użyj poniższych definicji:
from django.db import models\n\n\nclass Manufacturer(models.Model):\n # ...\n pass\n\n\nclass Car(models.Model):\n manufacturer = models.ForeignKey(Manufacturer, on_delete=models.CASCADE)\n # ...\nMożesz też tworzyć relacje rekursywne (obiekt z relacją wiele-do-jednego do samego siebie) i relacje do modeli jeszcze niezdefiniowanych; szczegóły w dokumentacji pól modelu.
\nSugerowane, ale nie wymagane, jest aby nazwa pola ForeignKey (manufacturer w przykładzie powyżej) była nazwą modelu, małymi literami. Możesz nazwać pole jak tylko chcesz. Na przykład:
class Car(models.Model):\n company_that_makes_it = models.ForeignKey(\n Manufacturer,\n on_delete=models.CASCADE,\n )\n # ...\nAby zdefiniować relację wiele-do-wielu, użyj ManyToManyField. Używa się jej jak każdy typ klasy Field: dodając jako atrybut klasowy twojego modelu.
ManyToManyField przyjmuje wymagany argument pozycyjny: klasę, z którą model jest związany.
Na przykład, jeśli Pizza ma wiele obiektów Topping – to znaczy, że Topping może być na wielu pizzach i każda Pizza ma wiele składników – tak należy to zareprezentować:
from django.db import models\n\n\nclass Topping(models.Model):\n # ...\n pass\n\n\nclass Pizza(models.Model):\n # ...\n toppings = models.ManyToManyField(Topping)\nTak jak z ForeignKey, możesz też tworzyć relacje rekursywne (obiekt z relacją wiele-do-wielu do samego siebie) i relacje do modeli jeszcze nie zdefiniowanych.
Sugerowane, ale nie wymagane jest, aby nazwa pola ManyToManyField (toppings w przykładzie powyżej) była rzeczownikiem w liczbie mnogiej opisującym zbiór obiektów powiązanego modelu.
Nie ma znaczenia, który model ma ManyToManyField, ale powinieneś umieszczać je tylko w jednym z modeli – nie w obu.
Zazwyczaj instancje ManyToManyField powinny być w obiekcie, który będzie edytowany w formularzu. W powyższym przykładzie toppings są w Pizza (w odróżnieniu od Topping mającego ManyToManyField pizzas ) ponieważ bardziej naturalnym jest myśleć o pizzach mających składniki niż o składnikach będących na wielu pizzach. W sposób, ja jest to przedstawione powyżej, formularz klasy Pizza pozwoliłby użytkownikom wybierać składniki.
Pola ManyToManyField też przyjmują kilka dodatkowych argumentów, które są objaśnione w dokumentacji pól modelu. Te opcje pomagają określić jak relacja powinna działać; wszystkie są opcjonalne.
Kiedy masz do czynienia tylko z relacjami wiele-do-wielu takimi jak mieszanie i łączenie pizz i ich składników, standardowe ManyToManyField jest wszystkim, czego ci potrzeba. Jednak czasem możesz potrzebować powiązać dane z relacją pomiędzy dwoma modelami.
Na przykład rozważ przypadek aplikacji śledzącej grupy muzyczne, do których należą muzycy. Pomiędzy osobą a grupami, których jest członkiem, mamy relację wiele-do-wielu, więc mógłbyś użyć ManyToManyField jako reprezentacji tej relacji. Jednakże jest wiele detali związanych z członkostwem, które mógłbyś chcieć zbierać, takich jak data, w której osoba dołączyła do grupy.
Dla takich sytuacji Django pozwala określić model, który będzie użyty do zarządzania relacją wiele-do-wielu. Możesz wtedy umieścić dodatkowe pola w tym pośrednim modelu. Model pośredni jest związany z ManyToManyField przez użycie argumentu through do wskazania na model, który będzie się zachowywał jako pośredni. Dla naszego muzycznego przykładu kod wyglądałby jakoś tak:
from django.db import models\n\n\nclass Person(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=128)\n\n def __str__(self):\n return self.name\n\n\nclass Group(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=128)\n members = models.ManyToManyField(Person, through="Membership")\n\n def __str__(self):\n return self.name\n\n\nclass Membership(models.Model):\n person = models.ForeignKey(Person, on_delete=models.CASCADE)\n group = models.ForeignKey(Group, on_delete=models.CASCADE)\n date_joined = models.DateField()\n invite_reason = models.CharField(max_length=64)\nKiedy ustawiasz model pośredni, wprost określasz klucze obce do modeli, które wchodzą w skład relacji wiele-do-wielu. Ta deklaracja wprost określa jak są związane te dwa modele.
\nModel pośredni ma kilka ograniczeń:
\nTwój model pośredni musi zawierać jeden i tylko jeden klucz obcy do źródłowego modelu (w naszym przykładzie byłoby to Group), lub musisz podać wprost klucze obce, które Django powinno użyć w relacji używając ManyToManyField.through_fields. Jeśli masz więcej niż jeden klucz obcy i through_fields nie jest podane, zostanie zgłoszony błąd walidacji. Podobne ograniczenie tyczy się klucza obcego na modelu celu relacji (w naszym przykładzie byłoby to ``Person).
Dla modelu, który ma relację wiele-do-wielu do samego siebie przez model pośredni, dwa klucze obce do tego samego modelu są dozwolone, ale będą traktowane jako dwie (różne) strony relacji wiele-do-wielu. Tym niemniej jeśli są więcej niż dwa klucze obce, również musisz określić through_fields jak powyżej. W przeciwnym wypadku zostanie zgłoszony błąd walidacji.
Now that you have set up your ManyToManyField to use\nyour intermediary model (Membership, in this case), you’re ready to start\ncreating some many-to-many relationships. You do this by creating instances of\nthe intermediate model:
>>> ringo = Person.objects.create(name="Ringo Starr")\n>>> paul = Person.objects.create(name="Paul McCartney")\n>>> beatles = Group.objects.create(name="The Beatles")\n>>> m1 = Membership(\n... person=ringo,\n... group=beatles,\n... date_joined=date(1962, 8, 16),\n... invite_reason="Needed a new drummer.",\n... )\n>>> m1.save()\n>>> beatles.members.all()\n<QuerySet [<Person: Ringo Starr>]>\n>>> ringo.group_set.all()\n<QuerySet [<Group: The Beatles>]>\n>>> m2 = Membership.objects.create(\n... person=paul,\n... group=beatles,\n... date_joined=date(1960, 8, 1),\n... invite_reason="Wanted to form a band.",\n... )\n>>> beatles.members.all()\n<QuerySet [<Person: Ringo Starr>, <Person: Paul McCartney>]>\nYou can also use add(),\ncreate(), or\nset() to create\nrelationships, as long as you specify through_defaults for any required\nfields:
>>> beatles.members.add(john, through_defaults={"date_joined": date(1960, 8, 1)})\n>>> beatles.members.create(\n... name="George Harrison", through_defaults={"date_joined": date(1960, 8, 1)}\n... )\n>>> beatles.members.set(\n... [john, paul, ringo, george], through_defaults={"date_joined": date(1960, 8, 1)}\n... )\nByć może będziesz wolał tworzyć instancje pośredniego modelu w sposób bezpośredni.
\nIf the custom through table defined by the intermediate model does not enforce\nuniqueness on the (model1, model2) pair, allowing multiple values, the\nremove() call will\nremove all intermediate model instances:
>>> Membership.objects.create(\n... person=ringo,\n... group=beatles,\n... date_joined=date(1968, 9, 4),\n... invite_reason="You've been gone for a month and we miss you.",\n... )\n>>> beatles.members.all()\n<QuerySet [<Person: Ringo Starr>, <Person: Paul McCartney>, <Person: Ringo Starr>]>\n>>> # This deletes both of the intermediate model instances for Ringo Starr\n>>> beatles.members.remove(ringo)\n>>> beatles.members.all()\n<QuerySet [<Person: Paul McCartney>]>\nThe clear()\nmethod can be used to remove all many-to-many relationships for an instance:
>>> # Beatles have broken up\n>>> beatles.members.clear()\n>>> # Note that this deletes the intermediate model instances\n>>> Membership.objects.all()\n<QuerySet []>\nOnce you have established the many-to-many relationships, you can issue\nqueries. Just as with normal many-to-many relationships, you can query using\nthe attributes of the many-to-many-related model:
\n# Find all the groups with a member whose name starts with 'Paul'\n>>> Group.objects.filter(members__name__startswith="Paul")\n<QuerySet [<Group: The Beatles>]>\nAs you are using an intermediate model, you can also query on its attributes:
\n# Find all the members of the Beatles that joined after 1 Jan 1961\n>>> Person.objects.filter(\n... group__name="The Beatles", membership__date_joined__gt=date(1961, 1, 1)\n... )\n<QuerySet [<Person: Ringo Starr]>\nIf you need to access a membership’s information you may do so by directly\nquerying the Membership model:
>>> ringos_membership = Membership.objects.get(group=beatles, person=ringo)\n>>> ringos_membership.date_joined\ndatetime.date(1962, 8, 16)\n>>> ringos_membership.invite_reason\n'Needed a new drummer.'\nAnother way to access the same information is by querying the\nmany-to-many reverse relationship from a\nPerson object:
>>> ringos_membership = ringo.membership_set.get(group=beatles)\n>>> ringos_membership.date_joined\ndatetime.date(1962, 8, 16)\n>>> ringos_membership.invite_reason\n'Needed a new drummer.'\nAby określić relację jeden-do-jednego, użyj OneToOneField. Używa się je jak każdy inny typ Field: dodając je jako atrybut klasowy do swojego modelu.
Najbardziej jest to przydatne na kluczu głównym obiektu, kiedy ten obiekt „rozszerza” inny obiekt w jakiś sposób.
\nOneToOneField wymaga argumentu pozycyjnego: klasy, z którą model jest związany.
Na przykład gdybyś budował bazę danych „miejsc”, zbudowałbyś w bazie danych całkiem standardowe rzeczy jak adres, numer telefonu itp. Następnie, jeśli chciałbyś nadbudować bazę miejsc bazą restauracji, zamiast powtarzać się i powielać te pola w modelu Restaurant, mógłbyś modelowi Restaurant nadać OneToOneField do Place (ponieważ restauracja „jest” miejscem; tak naprawdę, aby to obsłużyć, typowo użyłbyś dziedziczenia, które tworzy wewnętrzną relację wiele-do-wielu).
Tak jak z ForeignKey, można tworzyć relacje rekursywne i relacje do modeli jeszcze nie zdefiniowanych.
Pola OneToOneField przyjmują też opcjonalny argument parent_link.
Klasy OneToOneField zwykły automatycznie stawać się kluczami głównymi modelu. Tak już się nie dzieje (chociaż możesz ręcznie przekazać argument primary_key, jeśli chcesz). A zatem jest teraz możliwe, aby mieć wiele pól typu OneToOneField w jednym modelu.
Mieć relację do pola z innej aplikacji jest całkowicie OK. Aby to zrobić zaimportuj powiązany model na początku pliku, w którym są definicje twoich modeli. Następnie odwołaj się do klasy innego modelu, gdziekolwiek potrzebujesz. Na przykład:
\nfrom django.db import models\nfrom geography.models import ZipCode\n\n\nclass Restaurant(models.Model):\n # ...\n zip_code = models.ForeignKey(\n ZipCode,\n on_delete=models.SET_NULL,\n blank=True,\n null=True,\n )\nDjango ma pewne restrykcje dotyczące nazw pól modelu:
\nA field name cannot be a Python reserved word, because that would result\nin a Python syntax error. For example:
\nclass Example(models.Model):\n pass = models.IntegerField() # 'pass' is a reserved word!\nNazwa pola nie może zawierać więcej niż jednego znaku podkreślenia z rzędu z powodu sposobu, w jaki działa składnia lookupu w kwerendach. Na przykład:
\nclass Example(models.Model):\n foo__bar = models.IntegerField() # 'foo__bar' has two underscores!\nNazwa pola nie może kończyć się znakiem podkreślenia, z podobnych powodów.
Bądź co bądź te ograniczenia można obejść, ponieważ nazwa pola nie musi koniecznie zgadzać się z nazwą kolumny w twojej bazie danych. Sprawdź opcję db_column.
Zarezerwowane słowa SQL takie jak join, where i select są dozwolone jako nazwy pola modelu, ponieważ Django escape’uje wszystkie nazwy tabel i kolumn w bazie danych w każdej podstawowej kwerendzie SQL. Używa składni cudzysłowów twojego konkretnego silnika bazy danych.
Jeśli żadne z istniejących pól modelu nie może sprostać twoim oczekiwaniom lub jeśli chcesz skorzystać jakichś mniej powszechnych typach kolumn bazy danych, możesz stworzyć swoją własną klasę pola. W pełni opisane tworzenie własnych pól jest opisane w Jak utworzyć własne modele pól.
\nMetaLink to this heading#Określ metadane swojego modelu używając wewnętrznego class Meta, w ten sposób:
from django.db import models\n\n\nclass Ox(models.Model):\n horn_length = models.IntegerField()\n\n class Meta:\n ordering = ["horn_length"]\n verbose_name_plural = "oxen"\nMetadanymi modelu jest „wszystko, co nie jest polem”, tak jak opcje porządku (ordering), nazwa tabeli w bazie danych (db_table) lub pojedyncze i mnogie nazwy do czytelne dla człowieka (verbose_name i verbose_name_plural). Żadne z nich nie jest wymagane a dodawanie class Meta do modelu jest całkowicie opcjonalne.
Pełną listę wszystkich możliwych opcji Meta możesz znaleźć w dokumentacji opcji modelu.
objectsNajważniejszym atrybutem modelu jest Manager. To interfejs, przez który operacje kwerend bazy danych są przekazywane modelom Django i jest używany do pobierania instancji z bazy danych. Jeśli nie jest określony własny Manager, jego domyślną nazwą jest objects. Do menadżerów dostęp można uzyskać tylko przez klasy modeli, nie przez instancje modeli.
Określaj własne metody w modelu, aby dodać własną funkcjonalność do swoich obiektów „na poziomie wiersza”. Podczas gdy metody klasy Manager są przeznaczone do robienia rzeczy „na całej tabeli”, metody modelu powinny działaś na poszczególnej instancji modelu.
To cenna technika na trzymanie logiki biznesowej w jednym miejscu – model.
\nNa przykład ten model ma kilka własnych metod:
\nfrom django.db import models\n\n\nclass Person(models.Model):\n first_name = models.CharField(max_length=50)\n last_name = models.CharField(max_length=50)\n birth_date = models.DateField()\n\n def baby_boomer_status(self):\n "Returns the person's baby-boomer status."\n import datetime\n\n if self.birth_date < datetime.date(1945, 8, 1):\n return "Pre-boomer"\n elif self.birth_date < datetime.date(1965, 1, 1):\n return "Baby boomer"\n else:\n return "Post-boomer"\n\n @property\n def full_name(self):\n "Returns the person's full name."\n return f"{self.first_name} {self.last_name}"\nOstatnia metoda w tym przykładzie to property.
\nDokumentacja instancji modelu zawiera pełną listę metod automatycznie dawanych każdemu modelowi. Możesz nadpisać większość z nich – patrz nadpisywanie predefiniowanych metod modelu poniżej – ale jest kilka, które prawie zawsze będziesz chciał określić:
\n__str__()„Magiczna metoda” Pythona, która zwraca reprezentację w ciągu znaków dowolnego obiektu. Tego używać będzie Python i Django, kiedykolwiek na instancji modelu wymusimy wyświetlenie jako prosty ciąg znaków. W szczególności dzieje się to, kiedy wyświetlamy obiekt w interaktywnej konsoli lub w panelu administracyjnym.
\nZawsze będziesz chciał określić tę metodę; domyślna jest zupełnie nie pomocna.
\nget_absolute_url()Mówi Django jak wyliczać URL dla obiektu. Django używa go w swoim interfejsie admina i za każdym razem, gdy potrzebuje ustalić URL dla obiektu.
\nKażdy obiekt, który ma URL, który określa go jednoznacznie, powinien mieć zdefiniowaną tę metodę.
\nJest jeszcze jeden zbiór metod modelu, który zawiera zestaw zachowań bazodanowych, które będziesz chciał zmieniać. W szczególności będziesz często chciał zmieniać sposób, w jaki działają save() i delete().
Możesz nadpisać te metody (i każdą inną metodę modelu), aby zmienić ich zachowanie.
\nKlasycznym przypadkiem użycia dla nadpisania wbudowanych metod jest jeśli chcesz, by coś się działo za każdym razem, gdy zapisujesz obiekt. Na przykład (patrz save() po dokumentację parametrów, które akceptuje):
from django.db import models\n\n\nclass Blog(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=100)\n tagline = models.TextField()\n\n def save(self, *args, **kwargs):\n do_something()\n super().save(*args, **kwargs) # Call the "real" save() method.\n do_something_else()\nMożesz też zapobiec zapisaniu:
\nfrom django.db import models\n\n\nclass Blog(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=100)\n tagline = models.TextField()\n\n def save(self, *args, **kwargs):\n if self.name == "Yoko Ono's blog":\n return # Yoko shall never have her own blog!\n else:\n super().save(*args, **kwargs) # Call the "real" save() method.\nWażne jest, by pamiętać, aby wywoływać metody nadklasy – to ten fragment z super().save(*args, **kwargs) – aby na pewno zapisać obiekt do bazy danych. Jeśli zapomnisz wywołać metodę nadklasy, nie wykona się domyślne działanie i baza danych nie zostanie dotknięta.
Ważne jest też, abyś przekazał argumenty, które mogą zostać przekazane do metody modelu – to robi kawałek *args, **kwargs. Django będzie od czasu do czasu rozszerzało możliwości wbudowanych metod modelu dodając nowe argumenty. Używając *args, **kwargs w definicjach swoich metod masz gwarancję, że twój kod będzie automatycznie wspierał te argumenty, gdy zostaną dodane.
If you wish to update a field value in the save() method, you may\nalso want to have this field added to the update_fields keyword argument.\nThis will ensure the field is saved when update_fields is specified. For\nexample:
from django.db import models\nfrom django.utils.text import slugify\n\n\nclass Blog(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=100)\n slug = models.TextField()\n\n def save(\n self, force_insert=False, force_update=False, using=None, update_fields=None\n ):\n self.slug = slugify(self.name)\n if update_fields is not None and "name" in update_fields:\n update_fields = {"slug"}.union(update_fields)\n super().save(\n force_insert=force_insert,\n force_update=force_update,\n using=using,\n update_fields=update_fields,\n )\nSee Specifying which fields to save for more details.
\n\nInnym powszechnym wzorcem jest pisanie własnych zapytań SQL w metodach modeli i metodach modułowych. Więcej szczegółów na temat używania surowego SQL-a znajdziesz w dokumentacji na temat używania surowego SQL-a.
\nDziedziczenie modeli w Django działa prawie identycznie do sposobu, w jaki normalne dziedziczenie klas działa w Pythonie, ale podstawy z początku strony wciąż nas obowiązują. To znaczy, że klasa bazowa powinna dziedziczyć po django.db.models.Model.
Jedyna decyzja, którą musisz podjąć, to czy chcesz, aby modele-rodzice były modelami na swoich własnych prawach (ze swoimi własnymi tabelami w bazie danych), czy rodzice mają być tylko posiadaczami wspólnych informacji, które będą widoczne jedynie przez modele potomne.
\nSą trzy style dziedziczenia, które są możliwe w Django.
\nCzęsto będziesz potrzebował klasy-rodzica tylko do trzymania informacji, których nie chcesz wpisywać dla każdego modelu potomnego. Ta klasa nie będzie nigdy używana osobno, więc Abstrakcyjne klasy bazowe są tym, czego szukasz.
Jeśli dziedziczysz po istniejącym modelu (być może czymś z całkowicie innej aplikacji) i chcesz, aby każdy model miał swoją własną tabelę w bazie danych, Dziedziczenie wielotabelowe jest właściwą drogą.
Ostatecznie jeśli chcesz zmienić zachowanie modelu tylko na poziomie Pythona, bez zmiany pól modelu w żaden sposób, możesz użyć Modele proxy.
Abstrakcyjne modele bazowe przydają się, gdy chcesz umieścić jakieś wspólne informacje w kilku innych modelach. Piszesz swoją klasę bazową i umieszczasz abstract=True w klasie Meta. Ten model w konsekwencji nie będzie używany do stworzenia żadnej tabeli w bazie danych. Zamiast tego, gdy zostanie użyty jako klasa bazowa dla innych modeli, jego pola zostaną dodane do tabel klasy potomnej.
Przykład:
\nfrom django.db import models\n\n\nclass CommonInfo(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=100)\n age = models.PositiveIntegerField()\n\n class Meta:\n abstract = True\n\n\nclass Student(CommonInfo):\n home_group = models.CharField(max_length=5)\nModel Student będzie miał trzy pola: name, age i home_group. Model CommonInfo nie może być używany jako normalny model Django, jako że jest abstrakcyjną klasą bazową. Nie generuje tabeli w bazie danych ani nie ma menadżera i nie może być zinstancjonowany ani bezpośrednio zapisany.
Pola odziedziczone z abstrakcyjnych klas bazowych mogą być nadpisane innym polem lub wartością, lub usunięte przy użyciu None.
W wielu użyciach ten typ dziedziczenia modelu będzie dokładnie tym, czego chcesz. Dostarcza on sposobu na wydzielenie wspólnych informacji na poziomie Pythona, wciąż tworząc tylko jedną tabelę na model potomny na poziomie bazy danych.
\nMetaLink to this heading#Gdy tworzona jest abstrakcyjna klasa bazowa, Django udostępnia każdą wewnętrzną klasę Meta, którą zadeklarujesz w bazowej klasie, jako atrybut. Jeśli klasa potomna nie deklaruje swojej własnej klasy Meta, odziedziczy Meta rodzica. Jeśli potomek chce rozszerzyć klasę Meta rodzica, może po nim dziedziczyć. Na przykład:
\nfrom django.db import models\n\n\nclass CommonInfo(models.Model):\n # ...\n class Meta:\n abstract = True\n ordering = ["name"]\n\n\nclass Student(CommonInfo):\n # ...\n class Meta(CommonInfo.Meta):\n db_table = "student_info"\nDjango dostosowuje jedną rzecz w klasie Meta abstrakcyjnej klasy bazowej: przed zainstalowaniem atrybutu Meta ustawia abstract=False. To powoduje, że dzieci abstrakcyjnych klas bazowych nie staną się automatycznie same klasami abstrakcyjnymi. Aby stworzyć abstrakcyjną klasę bazową, która dziedziczy z innej abstrakcyjnej klasy bazowej, musisz wprost ustawić abstract=True w klasie potomnej.
Niektórych atrybutów nie ma sensu umieszczać w klasie Meta abstrakcyjnej klasy bazowej. Na przykład umieszczenie db_table oznaczałoby, że wszystkie potomne klasy (te, które nie określą swojego własnego Meta) używałyby tej samej tabeli bazodanowej, a jest prawie pewne, że tego nie chcesz.
Z powodu tego, w jaki sposób działa dziedziczenie w Pythonie, jeśli klasa potomna dziedziczy z wielu abstrakcyjnych klas bazowych, tylko opcje Meta z pierwszej wymienionej klasy będą odziedziczone domyślnie. Aby odziedziczyć opcje Meta z wielu abstrakcyjnych klas bazowych, musisz zadeklarować dziedziczenie Meta. Na przykład:
\nfrom django.db import models\n\n\nclass CommonInfo(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=100)\n age = models.PositiveIntegerField()\n\n class Meta:\n abstract = True\n ordering = ["name"]\n\n\nclass Unmanaged(models.Model):\n class Meta:\n abstract = True\n managed = False\n\n\nclass Student(CommonInfo, Unmanaged):\n home_group = models.CharField(max_length=5)\n\n class Meta(CommonInfo.Meta, Unmanaged.Meta):\n pass\nDrugim typem dziedziczenia modeli wspieranym przez Django jest kiedy każdy model w hierarchii jest sam z siebie modelem. Każdy model ma swoją własną tabelę w bazie danych i można na nim wykonywać zapytania i tworzyć go osobno. Relacja dziedziczenia wprowadza powiązania pomiędzy modelem potomnym i każdym z jego rodziców (przez automatycznie tworzone OneToOneField). Na przykład:
from django.db import models\n\n\nclass Place(models.Model):\n name = models.CharField(max_length=50)\n address = models.CharField(max_length=80)\n\n\nclass Restaurant(Place):\n serves_hot_dogs = models.BooleanField(default=False)\n serves_pizza = models.BooleanField(default=False)\nAll of the fields of Place will also be available in Restaurant,\nalthough the data will reside in a different database table. So these are both\npossible:
>>> Place.objects.filter(name="Bob's Cafe")\n>>> Restaurant.objects.filter(name="Bob's Cafe")\nIf you have a Place that is also a Restaurant, you can get from the\nPlace object to the Restaurant object by using the lowercase version of\nthe model name:
>>> p = Place.objects.get(id=12)\n# If p is a Restaurant object, this will give the child class:\n>>> p.restaurant\n<Restaurant: ...>\nGdyby p w powyższym przykładzie nie było Restaurant (zostało stworzone bezpośrednio jako obiekt Place lub było rodzicem jakiejś innej klasy), odwołanie się do p.restaurant zgłosiłoby wyjątek Restaurant.DoesNotExist.
Automatycznie stworzone OneToOneField w Restaurant, które łączy nas z Place wygląda tak:
place_ptr = models.OneToOneField(\n Place,\n on_delete=models.CASCADE,\n parent_link=True,\n primary_key=True,\n)\nMożesz nadpisać to pole deklarując własne OneToOneField z parent_link=True w Restaurant.
Meta i dziedziczenie wielotabeloweLink to this heading#W sytuacji dziedziczenia wielotabelowego, nie ma sensu, aby klasa potomna dziedziczyła z klasy Meta swojego rodzica. Wszystkie opcje Meta są już zaaplikowane do klasy rodzica i ponowne ich aplikowanie prowadziłoby normalnie do sprzecznego zachowania (w przeciwieństwie do przypadku abstrakcyjnej klasy bazowej, gdzie klasa bazowa nie istnieje na swoich własnych prawach).
\nWięc model potomny nie ma dostępu dla klasy Meta rodzica. Jednakże jest kilka ograniczonych przypadków, gdzie dziecko dziedziczy zachowanie z rodzica: jeśli dziecko nie podaje atrybutu ordering lub get_latest_by, odziedziczy je po rodzicu.
Jeśli rodzic ma określony porządek i nie chcesz, aby dziecko miało jakikolwiek naturalny porządek, możesz wyraźnie go wyłączyć:
\nclass ChildModel(ParentModel):\n # ...\n class Meta:\n # Remove parent's ordering effect\n ordering = []\nPonieważ dziedziczenie wielotabelowe używa domyślnego OneToOneField by połączyć dziecko z rodzicem, możliwe jest przejście z rodzica „w dół” do dziecka, jak w powyższym przykładzie. To pole używa nazwy, która jest domyślną wartością related_name dla relacji ForeignKey i ManyToManyField. Jeśli umieszczasz te typy relacji w podklasie modelu rodzica, musisz podać wartość atrybutu related_name w każdym takim polu. Jeśli zapomnisz, Django zgłosi błąd walidacji.
Na przykład używając znów powyższej klasy Place, stwórzmy inną podklasę z ManyToManyField:
class Supplier(Place):\n customers = models.ManyToManyField(Place)\nThis results in the error:
\nReverse query name for 'Supplier.customers' clashes with reverse query\nname for 'Supplier.place_ptr'.\n\nHINT: Add or change a related_name argument to the definition for\n'Supplier.customers' or 'Supplier.place_ptr'.\nDodanie related_name do pola customers w ten sposób rozwiązałoby problem: models.ManyToManyField(Place, related_name='provider').
Jak wspomnieliśmy, Django automatycznie stworzy OneToOneField łączące twoją klasę potomną zwrotnie do wszystkich nie-abstrakcyjnych modeli-rodziców. Jeśli chcesz mieć kontrolę nad nazwą atrybutu łączącego zwrotnie do rodzica, możesz stworzyć swoje własne OneToOneField i ustawić parent_link=True, aby wskazać, że twoje pole jest linkiem zwrotnym do klasy-rodzica.
Przy dziedziczeniu wielotabelowym tworzona jest nowa bazodanowa tabela dla każdej podklasy modelu. To zazwyczaj pożądane zachowanie, jako że podklasa potrzebuje miejsca na przechowanie dodatkowych pól z danymi, których nie ma w klasie bazowej. Jednakże czasem możesz chcieć tylko zmienić pythonowe zachowanie modelu – na przykład zmienić domyślnego menadżera lub dodać nową metodę.
\nDo tego służy modelowe dziedziczenie proxy: do tworzenia proxy dla oryginalnego modelu. Możesz tworzyć, usuwać i aktualizować instancje modelu proxy a wszystkie dane będą zapisywane tak, jakbyś używał oryginalnego (nie-zproxowanego) modelu. Różnica polega na tym, że możesz zmieniać rzeczy takie jak domyślny porządek modelu lub domyślnego menadżera w proxy, nie musząc zmieniać oryginału.
\nModele proxy deklaruje się jak zwykłe modele. Mówisz Django, że to jest model proxy ustawiając atrybut proxy klasy Meta na True.
Na przykład załóżmy, że chcesz dodać metodę do modelu Person. Możesz zrobić to w ten sposób:
from django.db import models\n\n\nclass Person(models.Model):\n first_name = models.CharField(max_length=30)\n last_name = models.CharField(max_length=30)\n\n\nclass MyPerson(Person):\n class Meta:\n proxy = True\n\n def do_something(self):\n # ...\n pass\nThe MyPerson class operates on the same database table as its parent\nPerson class. In particular, any new instances of Person will also be\naccessible through MyPerson, and vice-versa:
>>> p = Person.objects.create(first_name="foobar")\n>>> MyPerson.objects.get(first_name="foobar")\n<MyPerson: foobar>\nMożesz również użyć modelu proxy, aby określić inny domyślny porządek w modelu. Możesz nie zawsze chcieć kolejności modelu Person, lecz regularnej kolejności według atrybutu last_name, gdy używasz proxy:
class OrderedPerson(Person):\n class Meta:\n ordering = ["last_name"]\n proxy = True\nTeraz zwykłe zapytania Person będą nieuporządkowane a zapytania OrderedPerson będą w kolejności według last_name.
Modele proxy dziedziczą atrybuty Meta w ten sam sposób co zwykłe modele.
QuerySety dalej zwracają model, który jest żądanyLink to this heading#Nie ma możliwości, aby Django zwróciło, powiedzmy, obiekt MyPerson, kiedykolwiek pytasz o obiekty Person. Queryset obiektów Person zwróci tylko te typy obiektów. Istotą obiektów proxy jest to, że kod polegający na oryginalnym Person będzie ich używał a twój własny kod może używać twoich rozszerzeń (żaden inny kod i tak na nich nie polega). To nie jest sposób na zastąpienie modelu Person (ani żadnego innego) wszędzie czymś twojego autorstwa.
Model proxy musi dziedziczyć z dokładnie jednej nie-abstrakcyjnej klasy modelu. Nie możesz dziedziczyć z wielu nie-abstrakcyjnych modeli, jako że model proxy nie przechowuje żadnego połączenia pomiędzy wierszami w innych tabelach bazy danych. Model proxy może dziedziczyć z dowolnej liczby abstrakcyjnych klas modeli, pod warunkiem, że nie definiują żadnych pól modelu. Model proxy może również dziedziczyć z dowolnej liczby modeli proxy, które mają wspólną nie-abstrakcyjną klasę-rodzica.
\nJeśli nie określisz żadnego managera modelu przy modelu proxy, odziedziczy on managery ze swojego modelu-rodzica. Jeśli zdefiniujesz managera na modelu proxy, stanie się domyślnym, aczkolwiek managery określone przy klasie-rodzicu będą wciąż dostępne.
\nKontynuując nasz przykład, mógłbyś zmienić domyślny manager używany przy wykonywaniu zapytań przy modelu Person w ten sposób:
from django.db import models\n\n\nclass NewManager(models.Manager):\n # ...\n pass\n\n\nclass MyPerson(Person):\n objects = NewManager()\n\n class Meta:\n proxy = True\nJeśli chciałeś dodać nowy manager do Proxy, bez zastępowania istniejącego domyślnego, możesz użyć technik opisanych w dokumentacji customowych managerów: stwórz klasę bazową zawierającą nowe managery i dziedzicz z niej za pierwszą klasą bazową:
\n# Create an abstract class for the new manager.\nclass ExtraManagers(models.Model):\n secondary = NewManager()\n\n class Meta:\n abstract = True\n\n\nclass MyPerson(Person, ExtraManagers):\n class Meta:\n proxy = True\nPrawdopodobnie nie będziesz potrzebować tego robić często, ale, jeśli będziesz, jest to możliwe.
\nDziedziczenie modeli proxy może wyglądać całkiem podobnie do tworzenia modelu unmanaged przy użyciu atrybutu managed klasy Meta modelu.
Ostrożnie ustawiając Meta.db_table mógłbyś stworzyć model unmanaged, który przysłania istniejący model i dodaje do niego pythonowe metody. Jednakże to byłoby bardzo powtarzalne i delikatne, jako że musiałbyś utrzymywać obie kopie zsynchronizowane, jeśli robiłbyś jakiekolwiek zmiany.
Z drugiej strony modele proxy są przeznaczone do zachowania się dokładnie jak model, dla którego są proxym. Są one zawsze zsychronizowane z modelem-rodzicem jako że bezpośrednio dziedziczą jego pola i managery.
\nOgólnymi zasadami są:
\nJeśli mirrorujesz istniejący model lub tabelę bazy danych i nie chcesz wszystkich oryginalnych kolumn tabeli bazy danych, użyj Meta.managed=False. Ta opcja jest normalnie przydatna do modelowania widoków bazodanowych i tabel poza kontrolą Django.
Jeśli chcesz zmienić tylko-pythonowe zachowanie modelu. ale zatrzymać wszystkie te same pola jako oryginalne, użyj Meta.proxy=True. To ustawia rzeczy tak, że model proxy jest dokładną kopią struktury przechowywania oryginalnego modelu, gdy są zapisywane dane.
Tak jak w dziedziczeniu w Pythonie, możliwe jest dla modelu Django dziedziczyć z wielu modeli-rodziców. Miej świadomość, że obowiązują tu normalne pythonowe reguły rozwiązywania nazw. Pierwsza klasa bazowa, w której dana nazwa (np. Meta) się pojawia, będzie tą, z której nazwa będzie używana. Na przykład to oznacza, że jeśli wiele rodziców zawiera klasę Meta, tylko pierwsza będzie użyta, a wszystkie pozostałe zostaną zigonorowane.
\nPrzeważnie nie będziesz potrzebował dziedziczyć z wielu rodziców. Główny przypadek użycia, gdzie jest to przydatne, to dla klas „mix-in”: dodanie szczególnego dodatkowego pola lub metody do każdej klasy, która dziedziczy z mix-ina. Postaraj się utrzymać swoje hierarchie dziedziczenia tak proste i bezpośrednie, jak to możliwe, abyś nie musiał walczyć, by ustalić, skąd pochodzi poszczególny kawałek informacji.
\nZwróć uwagę, że dziedziczenie z wielu modeli, które mają wspólne pole klucza głównego id spowoduje zgłoszenie błędu. Aby poprawnie używać wielodziedziczenia, możesz użyć bezpośrednio AutoField w bazowych modelach:
class Article(models.Model):\n article_id = models.AutoField(primary_key=True)\n ...\n\n\nclass Book(models.Model):\n book_id = models.AutoField(primary_key=True)\n ...\n\n\nclass BookReview(Book, Article):\n pass\nLub użyć wspólnego przodka do trzymania AutoField. Wymaga to użycia bezpośrednio OneToOneField z każdego modelu-rodzica do wspólnego przodka, aby uniknąć kolizji pomiędzy polami, które są automatycznie generowane i dziedziczone przez dzieci:
class Piece(models.Model):\n pass\n\n\nclass Article(Piece):\n article_piece = models.OneToOneField(\n Piece, on_delete=models.CASCADE, parent_link=True\n )\n ...\n\n\nclass Book(Piece):\n book_piece = models.OneToOneField(Piece, on_delete=models.CASCADE, parent_link=True)\n ...\n\n\nclass BookReview(Book, Article):\n pass\nW normalnym dziedziczeniu klas Pythona, dozwolone jest dla klasy potomnej nadpisywać dowolny atrybut z klasy-rodzica. W Django, zazwyczaj nie jest to dozwolone dla pól modelu. Jeśli nie-abstrakcyjna klasa bazowa modelu ma pole o nazwie author, nie możesz stworzyć innego pola modelu ani określić atrybutu o nazwie author w żadnej klasie, która dziedziczy z tej klasy bazowej.
To ograniczenie nie ma zastosowania dla pól modeli dziedziczonych z modelu abstrakcyjnego. Takie pola mogą być nadpisywane innym polem lub wartością, lub być usunięte przez ustawienie field_name = None.
Nadpisywanie pól w modelu-rodzicu prowadzi do trudności w obszarach takich jak inicjalizacja nowych instancji (określanie które pole jest inicjalizowane w Model.__init__) i serializacja. Są to funkcje, z którymi normalne dziedziczenie klas w języku Python nie musi być traktowane w ten sam sposób, więc różnica między dziedziczeniem modelu Django a dziedziczeniem klasy Pythona nie jest arbitralna.
To ograniczenie dotyczy tylko atrybutów, które są instancjami Field. Inne pythonowe atrybuty mogą być nadpisywane, jeśli tego sobie życzysz. Dotyczy to również tylko nazwy atrybutu jak widzi to Python: jeśli ręcznie podajesz nazwę kolumny w bazie danych, możesz mieć tą samą nazwę kolumny pojawiającą się zarówno w dziecku jak i modelu-przodku dla dziedziczenia wielo-tabelowego (to są kolumny w dwóch różnych tabelach bazy danych).
Django zgłosi FieldError, jeśli nadpiszesz jakieś pole modelu w jakimś modelu-przodku.
Note that because of the way fields are resolved during class definition, model\nfields inherited from multiple abstract parent models are resolved in a strict\ndepth-first order. This contrasts with standard Python MRO, which is resolved\nbreadth-first in cases of diamond shaped inheritance. This difference only\naffects complex model hierarchies, which (as per the advice above) you should\ntry to avoid.
\nKomenda manage.py startapp tworzy strukturę aplikacji, która zawiera plik models.py. Jeśli masz wiele modeli, rozdzielenie ich na osobne pliki może być przydatne.
Aby to zrobić, stwórz pakiet models. Usuń models.py i stwórz katalog myapp/models/ z plikiem __init__.py i plikami do przechowania twoich modeli. Musisz zaimportować modele w pliku __init__.py.
Na przykład jeśli miałeś organic.py i synthetic.py w katalogu models:
myapp/models/__init__.pyfrom .organic import Person\nfrom .synthetic import Robot\nImportowanie wprost każdego modelu zamiast używania from .models import * ma zalety niezaśmiecania przestrzeni nazw, czynienia kodu bardziej czytelnym i uczynienia przydatnymi narzędzi do analizy kodu.