Αν θέλετε να έχετε το δικό σας σύστημα αποθήκευσης αρχείων – ένα συνηθισμένο παράδειγμα είναι η αποθήκευση αρχείων σε ένα απομακρυσμένο σύστημα – μπορείτε να το κάνετε ορίζοντας μια δικιά σας κλάση αποθήκευσης (storage class). Θα χρειαστεί να ακολουθήσετε τα παρακάτω βήματα:
\nΤο δικό σας σύστημα αποθήκευσης θα πρέπει να είναι μια subclass της κλάσης django.core.files.storage.Storage:
from django.core.files.storage import Storage\n\n\nclass MyStorage(Storage):\n ...\nΤο Django πρέπει να είναι σε θέση να αρχικοποιεί το δικό σας σύστημα αποθήκευσης χωρίς arguments. Αυτό σημαίνει ότι τυχόν ρυθμίσεις του δικού σας συστήματος θα πρέπει να λαμβάνονται από το γενικό αρχείο ρυθμίσεων django.conf.settings:
from django.conf import settings\nfrom django.core.files.storage import Storage\n\n\nclass MyStorage(Storage):\n def __init__(self, option=None):\n if not option:\n option = settings.CUSTOM_STORAGE_OPTIONS\n ...\nΗ κλάση αποθήκευση σας πρέπει να υλοποιεί τις μεθόδους _open() και _save(), μαζί με οποιεσδήποτε άλλες, απαραίτητες για τις ανάγκες σας. Για περισσότερα σχετικά με αυτές τις μεθόδους, δείτε παρακάτω.
Επιπροσθέτως, αν η κλάση σας παρέχει τη δυνατότητα τοπικής αποθήκευσης των αρχείων, θα πρέπει να παρακάμπτει (override) τη μέθοδο path().
Η κλάση αποθήκευσης σας θα πρέπει να είναι deconstructible προκειμένου να γίνει serialized όταν χρησιμοποιείται πάνω σε ένα πεδίο μέσα σε κάποιο migration. Αν το πεδίο σας έχει arguments τα οποία είναι και αυτά serializable, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον decorator django.utils.deconstruct.deconstructible (αυτό χρησιμοποιεί και το Django στο σύστημα αποθήκευσης FileSystemStorage).
By default, the following methods raise NotImplementedError and will\ntypically have to be overridden:
Υπόψιν ότι δεν είναι απαραίτητο, όλες αυτές οι μέθοδοι, να υλοποιηθούν και μερικές μπορούν σκοπίμως να παραλειφθούν. Παραβλέποντας, λοιπόν, μερικές από αυτές το σύστημα αποθήκευσης σας θα μπορεί να λειτουργεί.
\nBy way of example, if listing the contents of certain storage backends turns\nout to be expensive, you might decide not to implement Storage.listdir().
Άλλο παράδειγμα είναι ένα άλλο σύστημα αποθήκευσης που μοναδικός του ρόλος είναι η εγγραφή σε αρχεία. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να υλοποιήσετε καμία από τις παραπάνω μεθόδους.
\nΜε άλλα λόγια, το ποιες μέθοδοι θα υλοποιηθούν εξαρτάται από σας και τις ανάγκες σας. Από την άλλη, αν μερικές δεν υλοποιηθούν θα καταλήξετε με ένα λειψό (πιθανόν χαλασμένο) interface.
\nΕπίσης, ίσως να θέλατε να χρησιμοποιήσετε κάποια hooks τα οποία έχουν σχεδιαστεί για παραμετροποιήσιμα συστήματα αποθήκευσης. Αυτά είναι:
\nΥποχρεωτικό
\nCalled by Storage.open(), this is the actual mechanism the storage class\nuses to open the file. This must return a File object, though in most cases,\nyou’ll want to return some subclass here that implements logic specific to the\nbackend storage system. The FileNotFoundError exception should be raised\nwhen a file doesn’t exist.
Η μέθοδος αυτή καλείται από την Storage.save(). Το όρισμα name θα έχει περάσει ήδη από την μέθοδο get_valid_name() και get_available_name() και το όρισμα content θα είναι ένα File object.
Should return the actual name of the file saved (usually the name passed\nin, but if the storage needs to change the file name return the new name\ninstead).
Επιστρέφει το όνομα του αρχείου το οποίο θεωρείται έγκυρο για να αποθηκευτεί στη συνέχεια από το σύστημα αποθήκευσης. Το όρισμα name είναι είτε το αρχικό όνομα του αρχείου που στάλθηκε στον server είτε, αν το upload_to είναι κάποιο callable, το όνομα που επεστράφη από αυτή τη μέθοδο αφού έχει αφαιρεθεί κάθε πληροφορία σχετικά με το path του αρχείου. Μπορείτε να παρακάμψετε αυτή τη μέθοδο για να ελέγξετε το πως οι μη-τυποποιημένοι χαρακτήρες μπορούν να μετατραπούν σε έγκυρα-ασφαλή ονόματα αρχείων.
Ο κώδικας του Storage διατηρεί μόνο τους αλφαριθμητικούς χαρακτήρες, τις τελείες και τις κάτω παύλες από τα αρχικά ονόματα των αρχείων (αυτά που επιλέγονται προς αποθήκευση), αφαιρώντας οποιονδήποτε άλλον χαρακτήρα.
Returns an alternative filename based on the file_root and file_ext\nparameters. By default, an underscore plus a random 7 character alphanumeric\nstring is appended to the filename before the extension.
Επιστρέφει ένα όνομα αρχείου το οποίο είναι διαθέσιμο στο μηχανισμό αποθήκευσης και πιθανόν να λαμβάνει υπόψιν του το, περασμένο ως όρισμα, όνομα του αρχείου. Το όρισμα name θα έχει ήδη μετατραπεί σε κάποιο έγκυρο όνομα αρχείου για αποθήκευση σύμφωνα με την μέθοδο get_valid_name() που περιγράφηκε πιο πάνω.
Το μήκος του ονόματος του αρχείου δεν μπορεί να υπερβαίνει το max_length, αν αυτό δίνεται. Αν ένα μοναδικό όνομα αρχείου δεν μπορεί να βρεθεί, τότε γίνεται raise το exception SuspiciousFileOperation.
If a file with name already exists, get_alternative_name() is called to\nobtain an alternative name.
The first step to using your custom storage with Django is to tell Django about\nthe file storage backend you’ll be using. This is done using the\nSTORAGES setting. This setting maps storage aliases, which are a way\nto refer to a specific storage throughout Django, to a dictionary of settings\nfor that specific storage backend. The settings in the inner dictionaries are\ndescribed fully in the STORAGES documentation.
Storages are then accessed by alias from from the\ndjango.core.files.storage.storages dictionary:
from django.core.files.storage import storages\n\nexample_storage = storages["example"]\n