{"title":"Γράφοντας δικά σας template tags και φίλτρα","version":"3.0","locale":"el","docname":"howto/custom-template-tags","url":"/el/3.0/howto/custom-template-tags/","canonical":"https://djangodocs.dev/el/3.0/howto/custom-template-tags/","summary":"Η γλώσσα template του Django έρχεται με μια μεγάλη ποικιλία από προεγκατεστημένα tags και φίλτρα που έχουν σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της…","html":"
Η γλώσσα template του Django έρχεται με μια μεγάλη ποικιλία από προεγκατεστημένα tags και φίλτρα που έχουν σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της παρουσίασης της εφαρμογής σας. Παρόλ” αυτά, ίσως χρειαστείτε κάποια λειτουργία η οποία δεν υπάρχει στο βασικό πακέτο των template tags και φίλτρων. Μπορείτε να επεκτείνετε την template μηχανή του Django ορίζοντας δικά σας tags και φίλτρα χρησιμοποιώντας, τι άλλο, Python. Αφού τα δημιουργήσετε μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε στα templates σας αφού πρώτα τα φορτώσετε με το tag {%load%}.
Το πιο κοινό μέρος για να προσδιορίσετε τα δικά σας template tags και φίλτρα είναι μέσα στη Django εφαρμογή σας. Αν σχετίζονται, δε, και με την ήδη υπάρχουσα εφαρμογή, τότε είναι πολύ λογικό να ζουν μέσα στο φάκελο της. Αν όχι, τότε μπορούν να προστεθούν σε κάποια καινούργια εφαρμογή. Αν τα δικά σας template tags και φίλτρα αφορούν γενικά το project ή κάποια άλλη λειτουργία, μπορείτε να φτιάξετε μια νέα εφαρμογή πχ my_utils και να τα αποθηκεύσετε εκεί. Όταν ένα Django app προστίθεται στη λίστα INSTALLED_APPS, οποιοδήποτε tag που είναι ορισμένο στη συμβατική τοποθεσία που περιγράφεται παρακάτω, αυτόματα γίνεται διαθέσιμο για να φορτωθεί μέσα στα templates.
\n
Η εφαρμογή πρέπει να περιέχει ένα φάκελο templatetags, στο ίδιο επίπεδο με τα αρχεία models.py, views.py, κλπ. Αν ο φάκελος δεν υπάρχει ήδη, δημιουργήστε τον – μη ξεχάσετε να προσθέσετε το αρχείο __init__.py για να εξασφαλίσετε ότι ο φάκελος αυτός θα αντιμετωπιστεί ως ένα Python package.
\n\n
Τα δικά σας tags και φίλτρα θα υπάρχουν σε ένα module (όποτε λέμε module εννοούμε ένα φάκελο μαζί με το κενό αρχείο __init__.py μέσα του) μέσα στο templatetags. Το όνομα αυτού του module θα είναι αυτό που θα χρησιμοποιείτε αργότερα, για να φορτώνετε τα tags/φίλτρα, οπότε να είστε προσεκτικοί στην επιλογή του ονόματος ούτως ώστε να μην προκύψουν modules με το ίδιο όνομα σε άλλη εφαρμογή.
\n
Για παράδειγμα, αν τα δικά σας tags/φίλτρα βρίσκονται σε ένα αρχείο με το όνομα poll_extras.py, η δομή των αρχείων της εφαρμογής σας θα δείχνει κάπως έτσι:
Και μέσα στο template σας θα μπορείτε να κάνετε διαθέσιμα τα tags/φίλτρα αυτού του αρχείου ως εξής:
\n
Django template
{%loadpoll_extras%}\n
\n
Η εφαρμογή που περιέχει τα δικά σας tags πρέπει να βρίσκεται μέσα στα INSTALLED_APPS προκειμένου το tag {%load%} να δουλέψει. Αυτό γίνεται για λόγους ασφαλείας: σας επιτρέπει να έχετε Python κώδικα από πολλές template βιβλιοθήκες σε μια μηχανή χωρίς να δοθεί πρόσβαση σε όλες αυτές για κάθε εγκατάσταση του Django.
\n
Δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των modules που θα βάλετε μέσα στο templatetags. Θυμηθείτε όμως ότι το tag {%load%} θα φορτώσει τα tags/φίλτρα για το δοθέν όνομα του Python module που βρίσκεται μέσα στο templatetags, όχι το όνομα της εφαρμογής.
\n
Για να είναι μια έγκυρη tag βιβλιοθήκη, το module πρέπει να περιέχει μια μεταβλητή, επιπέδου module, με το όνομα register, ήτοι ένα instance της κλάσης template.Library, με την οποία όλα τα tags και τα φίλτρα θα γίνουν register. Επομένως, στην αρχή του module poll_extras.py, προσθέστε τα ακόλουθα:
Εναλλακτικά, τα modules του template tag μπορούν να γίνουν register μέσω του argument 'libraries' της κλάσης DjangoTemplates. Αυτό είναι χρήσιμο αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε ένα διαφορετικό label από το όνομα του module όταν φορτώνετε τα template tags. Επίσης σας επιτρέπει να κάνετε register τα tags χωρίς την εγκατάσταση κάποια εφαρμογής.
Custom filters are Python functions that take one or two arguments:
\n
\n
Την τιμή της μεταβλητής (input) – όχι απαραίτητα τύπου string.
\n
Την τιμή του argument (αν υπάρχει) – αυτή μπορεί να είναι μια προεπιλεγμένη τιμή ή να μην υπάρχει καθόλου.
\n
\n
Για παράδειγμα, μέσα στη σύνταξη του φίλτρου {{var|foo:"bar"}}, το φίλτρο foo θα λάβει μια μεταβλητή var (input) και ένα argument "bar".
\n
Εφόσον η γλώσσα του template δεν παρέχει exception handling, κάθε exception που θα γίνει raised από ένα template filter θα εμφανιστεί ως server error. Επομένως, οι συναρτήσεις των φίλτρων θα πρέπει να αποφεύγουν να κάνουν raise τυχόν exceptions αν υπάρχει κάποια λογική τιμή να επιστραφεί, ως fallback. Σε περίπτωση κάποιου input λόγω του οποίου φαίνεται ξεκάθαρα κάποιο bug στο template, το να κάνετε raise κάποιο exception είναι καλύτερο από το να το αφήσετε απαρατήρητο κάτι το οποίο θα κρύψει το bug.
\n
Παρακάτω φαίνεται ένα παράδειγμα ορισμού ενός φίλτρου:
\n
Code
defcut(value,arg):\n"""Removes all values of arg from the given string"""\n returnvalue.replace(arg,'')\n
\n
Και εδώ φαίνεται ένα παράδειγμα του πως θα χρησιμοποιηθεί αυτό το φίλτρο στο template:
\n
Django template
{{somevariable|cut:"0"}}\n
\n
Most filters don’t take arguments. In this case, leave the argument out of your\nfunction:
\n
Code
deflower(value):# Only one argument.\n"""Converts a string into all lowercase"""\n returnvalue.lower()\n
Όταν γράψετε τον ορισμό του φίλτρου σας, θα χρειαστεί να το κάνετε register με το instance της κλάσης Library, για να το κάνετε διαθέσιμο στη γλώσσα template του Django:
Αν δεν περάσετε το όρισμα name, όπως στο δεύτερο παράδειγμα παραπάνω, το Django θα χρησιμοποιήσει το όνομα της συνάρτησης ως το όνομα του φίλτρου.
\n
Εν τέλει, η μέθοδος register.filter() δέχεται τρία keyword arguments, το is_safe, το needs_autoescape και το expects_localtime. Αυτά τα arguments περιγράφονται στα φίλτρα και auto-escaping και στα φίλτρα και ζώνες ώρας παρακάτω.
Αν γράφετε ένα template φίλτρο το οποίο περιμένει ένα argument τύπου string ως πρώτο argument, θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε τον decorator stringfilter. Αυτό θα μετατρέψει το object στην string τιμή του πριν περαστεί στη συνάρτηση σας:
Με αυτό τον τρόπο, θα μπορείτε να περνάτε, ας πούμε, έναν integer σε αυτό το φίλτρο και αυτό δεν θα προκαλέσει κάποιο AttributeError (επειδή οι integers δεν έχουν την μέθοδο lower()).
When writing a custom filter, give some thought to how the filter will interact\nwith Django’s auto-escaping behavior. Note that two types of strings can be\npassed around inside the template code:
\n
\n
Raw strings are the native Python strings. On output, they’re escaped if\nauto-escaping is in effect and presented unchanged, otherwise.
\n
Ασφαλή strings: είναι τα strings τα οποία έχουν μαρκαριστεί ως ασφαλή από περαιτέρω escaping κατά την παρουσίαση τους. Όλα τα απαραίτητα escapings έχουν γίνει μέχρι εδώ. Χρησιμοποιούνται συνήθως για έξοδο η οποία περιέχει σκέτη HTML και προορίζεται να μεταφραστεί ως έχει από τη μεριά του client.
\n
Internally, these strings are of type\nSafeString. You can test for them\nusing code like:
\n
Code
fromdjango.utils.safestringimportSafeString\n\nifisinstance(value,SafeString):\n # Do something with the "safe" string.\n ...\n
\n
\n
\n
Ο κώδικας ενός template φίλτρου εμπίπτει σε μια από τις δύο ακόλουθες καταστάσεις:
\n\n
Your filter does not introduce any HTML-unsafe characters (<, >,\n', " or &) into the result that were not already present. In\nthis case, you can let Django take care of all the auto-escaping\nhandling for you. All you need to do is set the is_safe flag to True\nwhen you register your filter function, like so:
Αυτό το flag λέει στο Django ότι αν ένα «ασφαλές» string περαστεί στο φίλτρο σας, το αποτέλεσμα θα εξακολουθήσει να είναι «ασφαλές» ακόμη και αν ένα μη-ασφαλές string περαστεί, το Django, αυτόματα θα το κάνει escape, εάν χρειαστεί.
\n
Μπορείτε να το σκεφτείτε αλλιώς: «αυτό το φίλτρο είναι ασφαλές – δεν υπάρχει πιθανότητα τυχόν μη ασφαλούς HTML».
\n
The reason is_safe is necessary is because there are plenty of\nnormal string operations that will turn a SafeData object back into\na normal str object and, rather than try to catch them all, which would\nbe very difficult, Django repairs the damage after the filter has completed.
\n
Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι έχετε ένα φίλτρο το οποίο προσθέτει το string xx στο τέλος κάθε input. Επειδή αυτό δεν εισάγει επικινδύνους HTML χαρακτήρες στο αποτέλεσμα (εκτός αυτού που είναι ήδη παρόν), θα πρέπει να μαρκάρετε το φίλτρο σας με το is_safe:
Όταν αυτό το φίλτρο χρησιμοποιείται σε ένα template όπου το auto-escaping είναι ενεργοποιημένο, το Django θα κάνει escape την έξοδο οποτεδήποτε το input δεν είναι μαρκαρισμένο ως «ασφαλές».
\n
Από προεπιλογή, το flag is_safe είναι False και μπορείτε να το παραλείψετε από τα φίλτρα όπου δεν χρειάζεται.
\n
Να είστε προσεκτικοί όταν αποφασίζετε αν το φίλτρο σας αφήνει όντως τα safe strings ως safe. Εάν αφαιρείτε χαρακτήρες, μπορεί ακούσια να αφήσετε μη-ισορροπημένα HTML tags (χωρίς το start ή το end tag) ή οντότητες στο αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, όταν αφαιρείτε ένα > από το input μπορεί να μετατρέψει ένα <a> σε <a, το οποίο θα χρειαστεί να γίνει escaped στην έξοδο για την αποφυγή τυχόν προβλημάτων. Ομοίως, η αφαίρεση του ; μπορεί να μετατρέψει το & σε &, η οποία δεν είναι πλέον μια έγκυρη οντότητα και επομένως χρειάζεται περαιτέρω escaping. Οι περισσότερες περιπτώσεις δεν θα είναι τόσο πολύπλοκες αλλά προσέχετε για τέτοιου είδους προβλήματα όταν επανεξετάζετε τον κώδικα σας.
\n
Μαρκάροντας ένα φίλτρο ως is_safe θα αναγκάσει την επιστρεφόμενη τιμή του φίλτρου να γίνει ένα string. Αν το φίλτρο σας θα πρέπει να επιστρέψει μια τιμή τύπου boolean ή κάποια άλλη πέρα από string, μαρκάροντας το ως is_safe θα έχει πιθανόν ακούσιες συνέπειες (όπως τη μετατροπή της τιμής False τύπου boolean στο string “False”).
\n
\n
Εναλλακτικά, ο κώδικας του φίλτρου σας μπορεί να χειριστεί χειροκίνητα, τυχόν αναγκαίο escaping. Αυτό είναι απαραίτητο όταν εισάγετε καινούργιο HTML κώδικα στο αποτέλεσμα σας. Θα θέλετε να μαρκάρετε την έξοδο ως ασφαλή από περαιτέρω escaping ούτως ώστε ο HTML κώδικας να μην γίνει περαιτέρω escape, οπότε θα χρειαστεί εσείς να χειριστείτε το input.
Προσέχετε όμως. Θα χρειαστεί να κάνετε παραπάνω πράγματα από το να μαρκάρετε μόνο την έξοδο ως ασφαλή. Θα χρειαστεί να εξασφαλίσετε ότι είναι όντως ασφαλή και ότι κάνετε εξαρτάται από το αν το auto-escaping είναι ενεργοποιημένο ή όχι. Η ιδέα είναι να γράφετε φίλτρα τα οποία μπορούν να δρουν σε templates όπου το auto-escaping είναι είτε ενεργοποιημένο ή όχι, προκειμένου να κάνετε ευκολότερη τη δουλειά για τους συντάκτες των templates.
\n
Για να ξέρει το φίλτρο σας την κατάσταση του auto-escaping, θέστε το flag needs_autoescape σε True όταν κάνετε register το φίλτρο σας. (Αν δεν θέσετε αυτό το flag, η προεπιλεγμένη του τιμή είναι False). Αυτό το flag λέει στο Django ότι η συνάρτηση του φίλτρου σας δέχεται ένα επιπλέον keyword argument, με το όνομα autoescape, δηλαδή True αν το auto-escaping είναι ενεργοποιημένο και False αν όχι. Προτείνεται να θέσετε την προεπιπλεγμένη τιμή της παραμέτρου autoescape σε True, ούτως ώστε αν καλέσετε τη συνάρτηση του φίλτρου σας από τον Python κώδικα σας, το φίλτρο σας θα έχει το escaping ενεργοποιημένο από προεπιλογή.
\n
Για παράδειγμα, ας γράψουμε ένα φίλτρο το οποίο δίνει έμφαση στον πρώτο χαρακτήρα ενός string:
The needs_autoescape flag and the autoescape keyword argument mean\nthat our function will know whether automatic escaping is in effect when the\nfilter is called. We use autoescape to decide whether the input data\nneeds to be passed through django.utils.html.conditional_escape or not.\n(In the latter case, we use the identity function as the «escape» function.)\nThe conditional_escape() function is like escape() except it only\nescapes input that is not a SafeData instance. If a SafeData\ninstance is passed to conditional_escape(), the data is returned\nunchanged.
\n
Στο παραπάνω παράδειγμα, θυμόμαστε να μαρκάρουμε το αποτέλεσμα ως ασφαλή ούτως ώστε η HTML που θα εισαχθεί απ” ευθείας μέσα στο template να μην υποστεί περαιτέρω escaping.
\n
Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούμε για το flag is_safe σε αυτή την περίπτωση (παρόλου που το περιλαμβάνουμε δεν βλάπτει κανέναν). Οποτεδήποτε χειρίζεστε χειροκίνητα τα θέματα του auto-escaping και επιστρέφετε ένα ασφαλή string, το flag is_safe δεν θα αλλάξει τίποτα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Όταν αυτό το flag είναι True, αν η πρώτη παράμετρος του φίλτρου σας είναι ένα datetime με επίγνωση της ζώνης ώρας (time zone aware datetime), το Django θα το μετατρέψει στην τρέχουσα ζώνη ώρας, κατά περίπτωση, πριν το περάσει στο φίλτρο σας, σύμφωνα με τους κανόνες μετατροπής ζωνών ώρας στα templates.
Τα tags είναι περισσότερο πολύπλοκα από τα φίλτρα, επειδή τα tags μπορούν να κάνουν τα πάντα. Το Django παρέχει έναν αριθμό από συντομεύσεις που κάνει τη συγγραφή των περισσότερων τύπων tags ευκολότερη. Πρώτα θα εξερευνήσουμε αυτές τις συντομεύσεις και ύστερα θα εξηγήσουμε πως να γράψετε ένα tag από την αρχή για τις περιπτώσεις που κάποια συντόμευση δεν σας καλύπτει.
Πολλά template tags παίρνουν έναν αριθμό από παραμέτρους – strings ή μεταβλητές template – και επιστρέφουν ένα αποτέλεσμα αφού κάνουν κάποια επεξεργασία βασιζόμενα στις παραμέτρους και σε τυχόν εξωτερικές πληροφορίες. Για παράδειγμα, ένα tag με το όνομα current_time μπορεί να δεχτεί ένα string μορφοποίησης και να επιστρέψει την ώρα ως string, μορφοποιημένη σύμφωνα με αυτό που περάστηκε.
\n
Για να διευκολύνουμε τη δημιουργία αυτού του τύπου των tags, το Django παρέχει μια βοηθητική συνάρτηση, τη simple_tag. Αυτή η συνάρτηση, η οποία είναι μέθοδος της κλάσης django.template.Library, δέχεται μια συνάρτηση η οποία δέχεται παραμέτρους ανεξαρτήτως αριθμού, την κάνει wrap σε μια render συνάρτηση και άλλων απαραίτητων στοιχείων που αναφέρθηκαν παραπάνω και την κάνει register με το σύστημα του template.
\n
Η συνάρτηση μας current_time θα μπορούσε, επομένως, να γραφτεί κάπως έτσι:
Μερικά πράγματα που πρέπει να σημειώσετε για την βοηθητική συνάρτηση simple_tag:
\n
\n
Ο έλεγχος του αριθμού των απαιτούμενων παραμέτρων κλπ, έχει ήδη γίνει τη στιγμή που η συνάρτηση μας καλείται, οπότε δεν θα χρειαστεί να γίνει κάτι τέτοιο.
\n
The quotes around the argument (if any) have already been stripped away,\nso we receive a plain string.
\n
Αν η παράμετρος ήταν μια μεταβλητή template, τότε η συνάρτηση μας θα περνούσε την τιμή της μεταβλητής και όχι την ίδια τη μεταβλητή.
\n
\n
Σε αντίθεση με λειτουργίες άλλων tags, το simple_tag περνάει την έξοδο του μέσα από τη συνάρτηση conditional_escape() αν το template context είναι σε λειτουργία autoescape, για να εξασφαλίσει σωστή HTML και για να σας προστατέψει από τρωτά σημεία του XSS.
\n
Αν δεν επιθυμείτε κάποιο πρόσθετο escaping, θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε τη συνάρτηση mark_safe() αν είστε απόλυτα σίγουροι ότι ο κώδικας σας δεν είναι ευάλωτος σε XSS επιθέσεις. Για το χτίσιμο μικρών HTML αποσπασμάτων, η χρήση της συνάρτησης format_html() προτείνεται έναντι της mark_safe().
\n
Αν το template tag χρειάζεται να έχει πρόσβαση στο τρέχων template context, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε την παράμετρο takes_context όταν κάνετε register το tag σας:
Μετά, στο template, όλα τα arguments διαχωρισμένα με κενά (space character) μπορούν να περαστούν στο template tag. Όπως και στην Python, οι τιμές των keyword arguments ορίζονται με το σύμβολο της ισότητας (»=») και πρέπει να δηλωθούν μετά τα positional arguments. Για παράδειγμα:
Είναι πιθανόν να αποθηκεύσετε το αποτέλεσμα ενός tag σε μια template μεταβλητή παρά να την εμφανίζετε απ” ευθείας στο template σας. Αυτό γίνεται χρησιμοποιώντας το argument as ακολουθούμενο από το όνομα της template μεταβλητής όπου και θα αποθηκευτεί. Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να εκτυπώσετε την τιμή αυτή οπουδήποτε αλλού στο template σας ή και με κάποια επιπλέον επεξεργασία (είτε σε αλλο tag ή φίλτρο):
\n
Django template
{%current_time"%Y-%m-%d %I:%M %p"asthe_time%}\n<p>The time is {{the_time}}.</p>\n
Ένας άλλο κοινός τύπος ενός template tag είναι ο τύπος που εμφανίζει κάποια δεδομένα κάνοντας rendering ένα άλλο template. Για παράδειγμα, το admin interface του Django χρησιμοποιεί δικά του template tags για να εμφανίζει τα κουμπιά στο κάτω μέρος της σελίδας της φόρμας που προσθέτετε ή αλλάζετε κάποιο object. Αυτά τα κουμπιά δείχουν παντού το ίδιο, αλλά το target του link αλάζει ανάλογα το object που επεξεργάζεται εκείνη τη στιγμή – αποτελούν λοιπόν μια τέλεια περίπτωση για τη χρήση μικρών template το οποίο είναι γεμάτο λεπτομέρειες από το τρέχων object. (Στην περίπτωση του admin, το tag ονομάζεται submit_row.)
\n
Αυτού του είδους τα tags ονομάζονται «inclusion tags».
\n
Η συγγραφή των inclusion tags φαίνεται καλύτερα μέσα από ένα παράδειγμα. Ας γράψουμε ένα tag το οποίο εξάγει μια λίστα από επιλογές για ένα δοθέν Poll object, το οποίο δημιουργήθηκε μέσα από το δεύτερο μέρος του οδηγού μας. Θα χρησιμοποιήσουμε το tag ως εξής:
Πρώτα, πρέπει να ορίσετε τη συνάρτηση η οποία παίρνει το argument και επιστρέφει ένα dictionary από δεδομένα. Το σημαντικό εδώ είναι ότι το μόνο που χρειάζεται να επιστρέψουμε είναι ένα dictionary, όχι κάτι περίπλοκο. Αυτό θα χρησιμοποιηθεί ως template context για το κομμάτι του template. Παράδειγμα:
Next, create the template used to render the tag’s output. This template is a\nfixed feature of the tag: the tag writer specifies it, not the template\ndesigner. Following our example, the template is very short:
Τώρα, δημιουργήστε και κάντε register το inclusion tag καλώντας τη μέθοδο inclusion_tag() σε ένα object της κλάσης Library. Ακολουθώντας το παράδειγμα μας, αν το παραπάνω template βρίσκεται σε ένα αρχείο με το όνομα results.html σε κάποιο φάκελο που είναι ανιχνεύσιμος από τον template loader, θα κάναμε register το tag κάπως έτσι:
\n
Code
# Here, register is a django.template.Library instance, as before\n@register.inclusion_tag('results.html')\ndefshow_results(poll):\n ...\n
\n
Εναλλακτικά μπορείτε να κάνετε register το inclusion tag χρησιμοποιώντας ένα instance της κλάσης :class:`django.template.
Μερικές φορές, τα inclusion tags μπορεί να χρειάζονται έναν μεγάλο αριθμό από παραμέτρους, κάνοντας δύσκολο για τους συντάκτες των templates να περάσουν όλες τις παραμέτρους και να θυμούνται τη σειρά τους. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, το Django προσφέρει την επιλογή takes_context τύπου boolean για inclusion tags. Αν τη θέσετε ``True `` όταν δημιουργείτε τη συνάρτηση, το tag δεν θα έχει απαιτούμενες παραμέτρους και η Python συνάρτηση του tag θα έχει μόνο μια παράμετρο – το template context όπως είναι όταν κλήθηκε το tag.
\n
Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι γράφετε ένα inclusion tag το οποίο θα χρησιμοποιείται πάντα σε κάποιο context που περιέχει τις μεταβλητές home_link και home_title οι οποίες θα οδηγούν πίσω στην αρχική σελίδα. Η Python συνάρτηση του tag θα δείχνει κάπως έτσι:
Σημειώστε ότι η πρώτη παράμετρος της συνάρτησης πρέπει να ονομάζεται context.
\n
Στη γραμμή register.inclusion_tag(), προσδιορίσαμε το keyword argument takes_context=True και το όνομα του template. Το template link.html θα δείχνει κάπως έτσι:
\n
Django template
Jump directly to <ahref="{{link}}">{{title}}</a>.\n
\n
Έπειτα, κάθε φορά που θέλετε να χρησιμοποιήσετε αυτό το tag, φορτώστε τη βιβλιοθήκη ({%load<όνομα_αρχείου>%}) και καλέσετε τη χωρίς ορίσματα, ως εξής:
\n
Django template
{%jump_link%}\n
\n
Σημειώστε ότι, όταν χρησιμοποιείτε το takes_context=True, δεν χρειάζεται να περάσετε παραμέτρους μέσα στο template tag. Αυτόματα, έχει πρόσβαση στο template context.
\n
Η προεπιλεγμένη τιμή της παραμέτρου takes_context είναι False. Όταν τη θέτετε True, περνάει το context object μέσα στο tag, όπως σε αυτό το παράδειγμα. Αυτή είναι η μόνη διαφορά μεταξύ αυτής της περίπτωσης και του προηγούμενου inclusion_tag παραδείγματος.
\n
Οι συναρτήσεις των inclusion_tag μπορούν να δεχτούν αναρίθμητα positional ή keyword arguments. Για παράδειγμα:
Μετά, στο template, όλα τα arguments διαχωρισμένα με κενά (space character) μπορούν να περαστούν στο template tag. Όπως και στην Python, οι τιμές των keyword arguments ορίζονται με το σύμβολο της ισότητας (»=») και πρέπει να δηλωθούν μετά τα positional arguments. Για παράδειγμα:
Μερικές φορές τα βασικά χαρακτηριστικά για τη δημιουργία του δικού σας template tag δεν είναι αρκετά. Μην ανησυχείτε, το Django σας δίνει πλήρη πρόσβαση στα εσωτερικά που απαιτούνται για να φτιάξετε ένα template tag από την αρχή.
Το σύστημα του template λειτουργεί ακολουθώντας μια διαδικασία δύο σταδίων: compiling και rendering. Για να ορίσετε ένα δικό σας template tag, πρέπει να προσδιορίσετε πως δουλεύει το compilation και πως το rendering.
\n
When Django compiles a template, it splits the raw template text into\n“”nodes””. Each node is an instance of django.template.Node and has\na render() method. A compiled template is a list of Node objects. When\nyou call render() on a compiled template object, the template calls\nrender() on each Node in its node list, with the given context. The\nresults are all concatenated together to form the output of the template.
\n
Επομένως, για να ορίσετε ένα δικό σας template tag, προσδιορίζετε πως ένα template tag μετατρέπεται σε ένα Node (η συνάρτηση του compilation) και τι κάνει η μέθοδος render() του node.
Για κάθε template tag που βρίσκει ο template parser, καλείται μια Python συνάρτηση με τα περιεχόμενα του tag και το ίδιο το parser object. Αυτή η συνάρτηση είναι υπεύθυνη να επιστρέψει ένα instance του Node βασιζόμενη στα περιεχόμενα του tag.
\n
For example, let’s write a full implementation of our template tag,\n{%current_time%}, that displays the current date/time, formatted according\nto a parameter given in the tag, in strftime() syntax. It’s a good\nidea to decide the tag syntax before anything else. In our case, let’s say the\ntag should be used like this:
\n
Django template
<p>The time is {%current_time"%Y-%m-%d %I:%M %p"%}.</p>\n
\n
Ο parser για αυτή τη συνάρτηση θα πρέπει να παίρνει την παράμετρο και να δημιουργεί ένα object του Node:
\n
Code
fromdjangoimporttemplate\n\ndefdo_current_time(parser,token):\n try:\n # split_contents() knows not to split quoted strings.\n tag_name,format_string=token.split_contents()\n exceptValueError:\n raisetemplate.TemplateSyntaxError(\n "%r tag requires a single argument"%token.contents.split()[0]\n )\n ifnot(format_string[0]==format_string[-1]andformat_string[0]in('"',"'")):\n raisetemplate.TemplateSyntaxError(\n "%r tag's argument should be in quotes"%tag_name\n )\n returnCurrentTimeNode(format_string[1:-1])\n
\n
Σημειώσεις
\n
\n
Η παράμετρος parser είναι ένα template parser object. Δεν το χρειαζόμαστε σε αυτό το παράδειγμα.
\n
Το token.contents είναι ένα string των περιεχομένων του tag. Στο δικό μας παράδειγμα, είναι το 'current_time"%Y-%m-%d%I:%M%p"'.
\n
Η μέθοδος token.split_contents() διαχωρίζει, με βάση τον χαρακτήρα του διαστήματος, τις παραμέτρους ενώ παράλληλα κρατάει τα strings, ανέπαφα, με τον χαρακτήρα που έχουν δηλωθεί (’...’ ή ”...”). Αν χρησιμοποιούνταν η token.contents.split() τότε θα διαχώριζε όλα τα περιεχόμενα του tag με βάση το χαρακτήρα του διαστήματος, συμπεριλαμβανομένων και των κενών που υπάρχουν στο string. Αυτό βέβαια δεν είναι βολικό. Καλό είναι, λοιπόν, να χρησιμοποιείτε τη μέθοδο token.split_contents().
\n
Η συνάρτηση που φτιάξαμε, είναι υπεύθυνη να κάνει raise το exception django.template.TemplateSyntaxError, με βοηθητικά μηνύματα για τυχόν συντακτικά λάθη.
\n
Τα exceptions τύπου TemplateSyntaxError χρησιμοποιούν τη μεταβλητή tag_name. Μην γράφετε μόνοι σας το όνομα του tag στα μηνύματα σφάλματος, επειδή αυτό δεσμεύει το όνομα του tag με τη συνάρτηση σας. Το token.contents.split()[0] θα περιέχει “”πάντα”” το όνομα του tag σας – ακόμη και αν το tag δεν έχει παραμέτρους.
\n
The function returns a CurrentTimeNode with everything the node needs\nto know about this tag. In this case, it passes the argument –\n"%Y-%m-%d%I:%M%p". The leading and trailing quotes from the\ntemplate tag are removed in format_string[1:-1].
\n
Το parsing γίνεται σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Οι Django developers έχουν πειραματιστεί στο να γράφουν μικρά frameworks πάνω σε αυτό το σύστημα parsing, χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως οι γραμματικές EBNF (EBNF grammars), αλλά αυτά τα πειράματα έκαναν την μηχανή του template πολύ αργή. Γίνεται, λοιπόν, σε χαμηλό επίπεδο επειδή αυτό είναι γρηγορότερο.
Η μέθοδος __init__() λαμβάνει τη μεταβλητή format_string από τη συνάρτηση do_current_time(). Πάντα να περνάτε τυχόν options/parameters/arguments σε ένα Node μέσω της __init__() μεθόδου του.
\n
Η μέθοδος render() είναι εκεί όπου γίνονται όλα.
\n
Η render() θα πρέπει γενικά να αποτυγχάνει σιωπηρά, ειδικά σε παραγωγικό περιβάλλον (production environment). Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις, ειδικά αν το context.template.engine.debug είναι True, αυτή η μέθοδος θα πρέπει να κάνει raise ένα exception για να κάνει το debugging ευκολότερο. Για παράδειγμα, πολλά προεγκατεστημένα tags του Django κάνουν raise το django.template.TemplateSyntaxError αν λάβουν λάθος αριθμό ή τύπο παραμέτρων.
\n
\n
Τελικώς, αυτή η αποσύνδεση μεταξύ του compilation και του rendering έχει ως αποτέλεσμα ένα αποδοτικό σύστημα template, επειδή ένα template μπορεί να κάνει render πολλαπλά contexts χωρίς να χρειαστεί να γίνει parsed πολλές φορές.
Η έξοδος των template tags δεν περνούν αυτόματα μέσα από auto-escaping φίλτρα (εκτός της μεθόδου simple_tag(), όπως περιγράφηκε παραπάνω). Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που πρέπει να έχετε στο νου σας όταν γράφετε ένα template tag.
\n
If the render() method of your template tag stores the result in a context\nvariable (rather than returning the result in a string), it should take care\nto call mark_safe() if appropriate. When the variable is ultimately\nrendered, it will be affected by the auto-escape setting in effect at the\ntime, so content that should be safe from further escaping needs to be marked\nas such.
\n
Επίσης, αν το template tag σας δημιουργεί ένα καινούργιο context για να εκτελέσει κάποιο sub-rendering, θέστε το attribute του auto-escape στην τιμή του τρέχοντος context. Η μέθοδος __init__ για την κλάση Context δέχεται μια παράμετρο με το όνομα autoescape, την οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για αυτό το σκοπό. Για παράδειγμα:
\n
Code
fromdjango.templateimportContext\n\ndefrender(self,context):\n # ...\n new_context=Context({'var':obj},autoescape=context.autoescape)\n # ... Do something with new_context ...\n
\n
Αυτό δεν είναι μια συνηθισμένη περίπτωση, αλλά είναι χρήσιμο να το ξέρετε αν κάνετε rendering ένα template εσείς οι ίδιοι.
Αν δεν περνάγαμε την τιμή του context.autoescape στο νέο μας Context σε αυτό το παράδειγμα, τα αποτελέσματα θα γινόντουσαν πάντα αυτόματα escaped, κάτι το οποίο μπορεί να μην ήταν η επιθυμητική συμπεριφορά αν το template tag χρησιμοποιούταν μέσα στο block tag {%autoescapeoff%}.
Όταν ένα node γίνει parsed, η render μέθοδος του μπορεί να καλεστεί πολλές φορές. Επειδή το Django, μερικές φορές, τρέχει σε περιβάλλοντα multi-threaded, ένα απλό node μπορεί ταυτοχρόνως να γίνει rendering με διαφορετικά contexts ως response για δύο ξεχωριστά requests. Επομένως, είναι σημαντικό να εξασφαλίσετε ότι τα template tags σας είναι thread safe.
\n
Για να το εξασφαλίσετε αυτό, δεν θα πρέπει να αποθηκεύετε ποτέ τις πληροφορίες της κατάστασης στο ίδιο το node. Για παράδειγμα, το Django παρέχει ένα προεγκατεστημένο template tag cycle το οποίο ανατρέχει μια λίστα από δοθέντα strings κάθε φορά που γίνεται rendered:
Αλλά, ας υποθέσουμε ότι την ίδια χρονική στιγμή, δύο templates κάνουν rendering το κομμάτι του template παραπάνω:
\n\n
Το Thread 1 πραγματοποιεί την πρώτη επανάληψη του βρόγχου, η μέθοδος CycleNode.render() επιστρέφει “row1”
\n
Το Thread 2 πραγματοποιεί την πρώτη επανάληψη του βρόγχου, η μέθοδος CycleNode.render() επιστρέφει “row2”
\n
Το Thread 1 πραγματοποιεί την δεύτερη επανάληψη του βρόγχου, η μέθοδος CycleNode.render() επιστρέφει “row1”
\n
Το Thread 2 πραγματοποιεί την δεύτερη επανάληψη του βρόγχου, η μέθοδος CycleNode.render() επιστρέφει “row2”
\n\n
The CycleNode is iterating, but it’s iterating globally. As far as Thread 1\nand Thread 2 are concerned, it’s always returning the same value. This is\nnot what we want!
\n
Για την αποφυγή τέτοιων καταστάσεων, το Django παρέχει ένα render_context το οποίο σχετίζεται με το context του template το οποίο γίνεται εκείνη τη στιγμή rendered. Το render_context συμπεριφέρεται όπως ένα Python dictionary και θα πρέπει να χρησιμοποιείται για να αποθηκεύονται οι καταστάσεις του Node μεταξύ κλήσεων της μεθόδου render.
\n
Ας αλλάξουμε την υλοποίηση της κλάσης CycleNode για να χρησιμοποιεί το render_context:
Σημειώστε ότι δεν είναι καθόλου λάθος να αποθηκεύετε ως attribute καθολικές πληροφορίες οι οποίες δεν αλλάζουν κατά τη διάρκεια της ζωής ενός Node. Στην περίπτωση του CycleNode, το argument cyclevars δεν αλλάζει μετά την αρχικοποίηση του Node, οπότε δεν χρειάζεται να το βάλουμε μέσα στο render_context. Αλλά η πληροφορία της κατάστασης η οποία είναι συγκεκριμένη στο template το οποίο γίνεται rendered, όπως η τρέχουσα επανάληψη βρόγχου του CycleNode, θα πρέπει να αποθηκευτεί μέσα στο render_context.
Όπως γνωρίζετε μπορείτε να περάσετε οποιοδήποτε αριθμό από παραμέτρους σε ένα template tag και χρησιμοποιώντας τη μέθοδο token.split_contents() οι παράμετροι θα είναι διαθέσιμες σε εσάς ως strings. Ωστόσο, χρειάζεται λίγη περισσότερη δουλειά για να περάσετε δυναμικό περιεχόμενο (μια template μεταβλητή) στο template tag ως παράμετρο.
\n
Ενώ τα προηγούμενα παραδείγματα μορφοποιούσαν την τρέχουσα ώρα σε ένα string και επέστρεφαν το string, υποθέστε τώρα ότι θέλετε να περάσετε ένα DateTimeField από ένα object και θέλετε το template tag να μορφοποιήσει αυτό το object (αυτή την ημερομηνία-ώρα, αν θέλετε):
\n
Django template
<p>This post was last updated at {%format_timeblog_entry.date_updated"%Y-%m-%d %I:%M %p"%}.</p>\n
\n
Αρχικά, η μέθοδος token.split_contents() θα επιστρέψει τρεις τιμές:
\n\n
Το όνομα του tag, format_time.
\n
Το string 'blog_entry.date_updated' (χωρίς τα μονά εισαγωγικά).
\n
Το string που θα χρησιμοποιηθεί για την μορφοποίηση '"%Y-%m-%d%I:%M%p"'. Η επιστρεφόμενη τιμή από τη μέθοδο split_contents() θα συμπεριλάβει τα διπλά εισαγωγικά στην αρχή και το τέλος των strings (όπως ακριβώς εισήχθησαν στο tag μέσα στο template).
\n\n
Τώρα το tag θα αρχίσει να μοιάζει κάπως έτσι:
\n
Code
fromdjangoimporttemplate\n\ndefdo_format_time(parser,token):\n try:\n # split_contents() knows not to split quoted strings.\n tag_name,date_to_be_formatted,format_string=token.split_contents()\n exceptValueError:\n raisetemplate.TemplateSyntaxError(\n "%r tag requires exactly two arguments"%token.contents.split()[0]\n )\n ifnot(format_string[0]==format_string[-1]andformat_string[0]in('"',"'")):\n raisetemplate.TemplateSyntaxError(\n "%r tag's argument should be in quotes"%tag_name\n )\n returnFormatTimeNode(date_to_be_formatted,format_string[1:-1])\n
\n
Θα χρειαστεί επίσης να αλλάξετε και τον renderer για να λάβει τα πραγματικά περιεχόμενα του date_updated property του object blog_entry. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί χρησιμοποιώντας την κλάση Variable() μέσα στο django.template.
\n
To use the Variable class, instantiate it with the name of the variable to\nbe resolved, and then call variable.resolve(context). So, for example:
Η αναζήτηση της μεταβλητής (variable resolution) θα κάνει throw ένα exception VariableDoesNotExist αν δεν μπορεί να γίνει resolve το string ('blog_entry.date_updated') που περάστηκε στο τρέχων context της σελίδας.
The above examples output a value. Generally, it’s more flexible if your\ntemplate tags set template variables instead of outputting values. That way,\ntemplate authors can reuse the values that your template tags create.
\n
To set a variable in the context, use dictionary assignment on the context\nobject in the render() method. Here’s an updated version of\nCurrentTimeNode that sets a template variable current_time instead of\noutputting it:
Σημειώστε ότι η μέθοδος render() επιστρέφει ένα κενό string. Η render() θα πρέπει πάντα να επιστρέφει ένα string. Αν το μόνο που κάνει ένα template tag είναι να ορίζει μια μεταβλητή, τότε η render() θα πρέπει να επιστρέφει ένα κενό string.
\n
Παρακάτω φαίνεται πως μπορείτε να χρησιμοποιείτε τη νέα αυτή έκδοση του tag:
\n
Django template
{%current_time"%Y-%m-%d %I:%M %p"%}<p>The time is {{current_time}}.</p>\n
\n\n
Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα με την κλάση CurrentTimeNode2: Το όνομα της μεταβλητής current_time είναι γραμμένο hard-coded. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να σιγουρευτείτε πως το template σας δεν χρησιμοποιεί πουθενά αλλού το {{current_time}}, επειδή το {%current_time%} θα έκανε overwrite την τιμή της μεταβλητής. Μια πιο καθαρή λύση είναι να κάνετε το template tag να προσδιορίσει ένα όνομα για τη μεταβλητή, ως εξής:
\n
Django template
{%current_time"%Y-%m-%d %I:%M %p"asmy_current_time%}\n<p>The current time is {{my_current_time}}.</p>\n
\n
Για να το κάνετε αυτό, θα χρειαστεί να αλλάξετε και τη συνάρτηση του compilation και την κλάση Node, ως εξής:
\n
Code
importre\n\nclassCurrentTimeNode3(template.Node):\n def__init__(self,format_string,var_name):\n self.format_string=format_string\n self.var_name=var_name\n defrender(self,context):\n context[self.var_name]=datetime.datetime.now().strftime(self.format_string)\n return''\n\ndefdo_current_time(parser,token):\n # This version uses a regular expression to parse tag contents.\n try:\n # Splitting by None == splitting by spaces.\n tag_name,arg=token.contents.split(None,1)\n exceptValueError:\n raisetemplate.TemplateSyntaxError(\n "%r tag requires arguments"%token.contents.split()[0]\n )\n m=re.search(r'(.*?) as (\\w+)',arg)\n ifnotm:\n raisetemplate.TemplateSyntaxError("%r tag had invalid arguments"%tag_name)\n format_string,var_name=m.groups()\n ifnot(format_string[0]==format_string[-1]andformat_string[0]in('"',"'")):\n raisetemplate.TemplateSyntaxError(\n "%r tag's argument should be in quotes"%tag_name\n )\n returnCurrentTimeNode3(format_string[1:-1],var_name)\n
\n
Η διαφορά εδώ είναι ότι η μέθοδος do_current_time() παίρνει το format μορφοποίησης και το όνομα της μεταβλητής και δίνει και τα δύο στην κλάση CurrentTimeNode3.
\n
Τέλος, αν θέλετε μόνο να έχετε μια απλή σύνταξη για το δικό σας template tag που αλληλεπιδρά με το context και το ενημερώνει, σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε τη συντόμευση simple_tag(), η οποία υποστηρίζει τον ορισμό μεταβλητής της εξόδου ενός tag (μέσω της λέξη-κλειδί as, όπως είδαμε παραπάνω).
Τα template tags μπορούν να δουλέψουν αλυσιδωτά. Για παράδειγμα, το στάνταρντ tag {%comment%} αγνοεί τα πάντα μέχρι να βρει το tag {%endcomment%}. Για να δημιουργήσετε ένα template tag όπως αυτό, χρησιμοποιήστε τη μέθοδο parser.parse() μέσα στη συνάρτηση του compilation.
\n
Εδώ φαίνεται η υλοποίηση της απλοποιημένης έκδοσης του tag {%comment%}:
Η μέθοδος parser.parse() παίρνει ένα tuple από ονόματα block tags “”να γίνει parse μέχρι””. Επιστρέφει ένα instance του django.template.NodeList, το οποίο είναι μια λίστα από Node objects τα οποία βρήκε ο parser “”πριν”” βρει κάποιο από τα tags που είναι μέσα στο tuple.
\n
Στο "nodelist=parser.parse(('endcomment',))" στο παραπάνω παράδειγμα, η nodelist είναι μια λίστα από όλα τα nodes μεταξύ του {%comment%} και του {%endcomment%}, χωρίς τα ίδια τα {%comment%} και {%endcomment%}.
\n
Αφού καλεστεί η parser.parse(), ο parser δεν έχει «καταναλώσει» ακόμα το {%endcomment%} tag, οπότε ο κώδικας χρειάζεται να καλέσει ρητώς τη μέθοδο parser.delete_first_token().
\n
CommentNode.render() returns an empty string. Anything between\n{%comment%} and {%endcomment%} is ignored.
\n\n\n
Κάνοντας parsing μέχρι να βρεθεί κάποιο άλλο block tag και αποθήκευση περιεχομένωνLink to this heading#
\n
Στο προηγούμενο παράδειγμα, η συνάρτηση do_comment() απέρριπτε τα πάντα μεταξύ του blck tag {%comment%} και {%endcomment%}, επειδή θεωρούνταν σχόλια και αυτά δεν γινόντουσαν render στην τελική σελίδα που θα έβλεπε ο χρήστης. Αντί να γίνεται αυτό, μπορείτε να κάνετε κάτι με τον κώδικα μεταξύ των block tags.
\n
Για παράδειγμα, εδώ φαίνεται ένα παραμετροποιήσιμο template tag, με το όνομα {%upper%}, το οποίο μετατρέπει σε κεφαλαία γράμματα όλους τους χαρακτήρες μεταξύ του ίδιου και του {%endupper%}.
\n
Χρήση
\n
Django template
{%upper%}This will appear in uppercase, {{your_name}}.{%endupper%}\n
\n
Όπως στο προηγούμενο παράδειγμα, θα χρησιμοποιήσουμε τη μέθοδο parser.parse(). Αλλά αυτή τη φορά, θα περάσουμε τη nodelist στο Node, εν αντιθέσει με την προηγούμενη φορά που επιστρέφαμε το CommentNode() χωρίς κάποιο nodelist μέσα:
Η μοναδική καινούργια έννοια εδώ είναι το self.nodelist.render(context) μέσα στη μέθοδο UpperNode.render().
\n
Για περισσότερα παραδείγματα περίπλοκων renderings, δείτε τον πηγαίο κώδικα του tag {%for%} στο αρχείο django/template/defaulttags.py και το tag {%if%} στο αρχείο django/template/smartif.py.
\n\n","rootId":"custom-template-tags-and-filters","toc":[{"title":"Διάταξη κώδικα","anchor":"code-layout","children":[]},{"title":"Γράφοντας δικά σας template φίλτρα","anchor":"writing-custom-template-filters","children":[{"title":"Κάνοντας register τα δικά σας φίλτρα","anchor":"registering-custom-filters","children":[]},{"title":"Template φίλτρα που περιμένουν strings","anchor":"template-filters-that-expect-strings","children":[]},{"title":"Φίλτρα και auto-escaping","anchor":"filters-and-auto-escaping","children":[]},{"title":"Φίλτρα και ζώνες ώρας","anchor":"filters-and-time-zones","children":[]}]},{"title":"Γράφοντας δικάς σας template tags","anchor":"writing-custom-template-tags","children":[{"title":"Απλά tags","anchor":"simple-tags","children":[]},{"title":"Inclusion tags","anchor":"inclusion-tags","children":[]},{"title":"Παραμετροποιήσιμα template tags για προχωρημένους","anchor":"advanced-custom-template-tags","children":[]},{"title":"Μια γρήγορη ματιά","anchor":"a-quick-overview","children":[]},{"title":"Γράφοντας τη συνάρτηση του compilation","anchor":"writing-the-compilation-function","children":[]},{"title":"Γράφοντας τον renderer","anchor":"writing-the-renderer","children":[]},{"title":"Εκτιμήσεις σχετικά με το auto-escaping","anchor":"auto-escaping-considerations","children":[]},{"title":"Εκτιμήσεις σχετικά με την ασφάλεια των threads","anchor":"thread-safety-considerations","children":[]},{"title":"Κάνοντας register το tag","anchor":"registering-the-tag","children":[]},{"title":"Περνώντας template μεταβλητές στο tag","anchor":"passing-template-variables-to-the-tag","children":[]},{"title":"Θέτοντας μια μεταβλητή στο context","anchor":"setting-a-variable-in-the-context","children":[]},{"title":"Κάνοντας parsing μέχρι να βρεθεί κάποιο άλλο block tag","anchor":"parsing-until-another-block-tag","children":[]},{"title":"Κάνοντας parsing μέχρι να βρεθεί κάποιο άλλο block tag και αποθήκευση περιεχομένων","anchor":"parsing-until-another-block-tag-and-saving-contents","children":[]}]}],"breadcrumbs":[{"docname":"howto/index","title":"Οδηγοί «Πως-να»","url":"/el/3.0/howto/"}],"prev":{"docname":"howto/custom-lookups","title":"Παραμετροποιήσιμα Lookups","url":"/el/3.0/howto/custom-lookups/"},"next":{"docname":"howto/custom-file-storage","title":"Γράφοντας ένα δικό σας σύστημα αποθήκευσης (storage system)","url":"/el/3.0/howto/custom-file-storage/"},"formats":{"html":"/el/3.0/howto/custom-template-tags/","markdown":"/el/3.0/howto/custom-template-tags.md","json":"/el/3.0/howto/custom-template-tags.json"},"source":"https://github.com/django/django/blob/stable/3.0.x/docs/howto/custom-template-tags.txt","official":"https://docs.djangoproject.com/el/3.0/howto/custom-template-tags/","inVersions":["6.1","6.0","5.2","5.1","5.0","4.2","4.1","4.0","3.2","3.1","3.0","2.2","2.1","2.0","1.11","1.10"],"inLocales":["en","zh-hans","fr","ja","id","pt-br","ko","es","el","pl"]}